Berrak Bir Bilinçle...

          Berrak Bir Bilinçle Yol Almanın Yolunu Karanlıkta Aramak Ne Kadar Zormuş?



berrak bilinç akıl ile ilgili görsel sonucu
 
 
Düşünüyorum sesli sesli, çok sesliliğin güller açan bahçesinde dolaşmadan, soruların cevapların tahammül etmemelerin arası açılmalımı, kapatılmalı mı? Yoksa hiç karışmadan, kendi aralarındaki kavgayı her zamanki gibi sessizce izlemeli mi? Yoksa araya girerek, birazda dayak yiyerek birkaç söz söylemeli mi? Yoksa yine yan yatıp tatlı rüyaları görmek için, değişik yatak yorganlar mı almalı? Acaba anlatımına anlam yeniden bir anlam mı yüklemeli, Türk dil kurumuna mı başvurmalı? Yoksa geçmişte ciddi ciddi düşünmeyenler gibi, hiç mi düşünmemeli, aklımı fikrimi boşuna yormamalı mı? Acaba çok yorucu olduğu için mi, düşünce suçu var? Yoksa vatandaş çok düşünerek düşünür olmasın, kendini yıpratmasın diye mi acaba kimse düşünülmedi?
 
Gerçektende düşünürken yoruldum! Berrak bir bilinçle yol almanın yolunu karanlıkta aramak ne kadar zormuş? Bu berrak düşünmeyi karanlığa kimler koymuş? Bunun bir son çizgisi yok mu, çok seslilik ile sorular cevaplar, tahammüller edepsizliği ile açıkta mı kalacak, birbiri ile hep kavga mı edecek? Tavırlar, tavırsızlık ile arkadaş mı kalacak? Aslında böyle korkunç gölgelerin altında yaşamak beni donduruyor, zihnimi üşütüyor! Acaba, başım kel ondan olabilir mi? Yok canım ne alaka, kırk dört bizim plaka yok hiçbir alaka. Acaba bunları bir ıslah haneye kapatsam, ıslah olurlar mı onu da bilmiyorum, şimdiye kadar neden denenmedi neden niçin bilmiyorum! Sorulara tahammül etmelere cevap ararken, soruların içinde boğuldum. Bence bunu düşünmek için başka bahara bırakayım, daha doğmamış çocuğa isim vermeye benziyor bendeki bu düşünceler!
 
Boşu boşuna suçluluk kompleksine girmeme gerek yok, bakıyorum etrafıma var mı yok mu diye, suçluluk kompleksi de yok, bir çağrışım yapsam sessizce duyan olur mu diyorum, bakıyorum o kadar feryat eden masumlar var Yüce Rahmandan başka duyan hiç yok. Gerçi Yüce Rahman her şeyi duyuyor ve biliyor, o zaman ben imtihandayım evet, sabırla az bekleyeyim azda yol alayım, Rabbimin yardımı desteği ile belki yolda bir çare bulurum evet evet bulurum Üstadın dediği gibi: Belki yarın belki yarından da yakın… Selam ve dua ile.
 
Mehmet Aluç

Sitedeki
Yazarın
Önceki YazıSonraki Yazı
Önceki YazıSonraki Yazı
( Berrak Bir Bilinçle... başlıklı yazı kul mehmet tarafından 20.04.2017 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
 
Bu sayfadaki tüm yazı ve içerikler kul mehmet sorumluluğundadır. kul mehmet hakkında bilgi ve yazılarına ulaşabilirsiniz.
Yukarı/
© 2008-2016 Edebiyat Evi | Eserlerin tüm hakları ve sorumluluğu eser sahiplerine aittir.