"Titreyen El Kalem Tutmaz Ki"✍️
  İçimdeki çocukla değil, içimdemi yazarla büyüdüm ben. Hayallerim boşa geçen zamanı mı değerlendirmek için değil, kendi mı görmek istediğim  hayat dı. 
  En çok da kalemimi sevdim ben. Sonra kalbimi. Adeta defter sayfası gibiydi kalbim. Yüreğim konuşurdu, kalemim yazardı.  

   Kurduğum cümleleri sevdim ben . Benim diye sahiplenebileceğim kendi cümlelerim. Yazmayı sevdim ben , hiç bir eksiklik olmadan içimi boş sayfalara anlatmayı. Yazdikça ölümü sevdim ben;düne ,bugüne  ve yarınlara saklanan ölümü. Hiç düşündünüz mü bi yazarın  ölümünü, tek mirası cümleleri.

 Hiç duydunuz mu bir ölünün konuştuğunu. Bir yazar öldüğünde , sadece yazmayı bırakır gözleri hayata kapanmış olsa bile o yazarın cümlelerini bizler okuyarak yaşatırız.
  
Düşündünüz mü hiç ? bir yazarın en büyük korkusunun ne olduğunu. En büyük korkumuz yaşlanmaktı, yaşlanınca eller titrer, ellerimizin bir daha kalem tutmaması en büyük korkumuz du. Biz kalem sevdalıysıkdık. Kalp konuşurdu , kalem yazardı. Bembeyaz sayfalara kelimelerimiz birleşip cümle olurdu.

Ben de korkuyorum yaşlanmaktan.Ellerimin titremesi den
Çünkü bilirim;
"Titreyen El Kalem Tutmaz Ki"...!

                                    Fulya 💫
Sitedeki
Yazarın
Önceki YazıSonraki Yazı
Önceki YazıSonraki Yazı
( "Titreyen El Kalem Tutmaz Ki"✍️ başlıklı yazı Fulya. tarafından 17.11.2017 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
 
© 2008-2016 Edebiyat Evi | Eserlerin tüm hakları ve sorumluluğu eser sahiplerine aittir.