Eklenme Tarihi : 19.04.2018
Okunma Sayısı : 291
Yorum Sayısı : 2
Etiketler
Fulya.
Fulya.
tarafından eklendi
Normal Üye
Paylaş
Son Yazıları
Site İstatistikleri
Kalbim Benimle
Kalbim Benimle

 

Herkes ölümden korkarken ben ellerimin başına bir şey gelmesinden korktum.
Herkes gecenin karanlığından korkarken ben parmaklarımın bir arada durmamasından korktum.

Yazmayı sevdim her defasında. Kendi cümlelerimi kurdum, kendi cümlelerimi okudum.

Ben Ecrin. Yazmayı, okumayı, yürümeyi seven kadındım. Şimdi ise hem yazmaya hemde yürüyemeye uzak kaldım.
Trafik kazasında kollarımı ve ayaklarımı kaybetmiştim. Parmaklarım kalem tutmayı severken , şimdi uzaktan bakıyordum kaleme.
Masanın üzerinde öylece duran kalem onu kaldırmamı, tekrar cümlelerimi konuşturmamı ister gibi bakıyordu bana. Yakınken bir o kadar uzaktık birbirimize.
Kollarımı kaybettim diye sevdiğimi bırakamazdım. Kalemimden , cümlelerimden vazgeçemezdim.

“ Nefes aldığım  kadar değil, Kalemimin konuştuğu kadar yaşıyorum...”

Kollarım beni terk edince . Kalbim girdi devreye. Kalbim sayfaları bitmeyen defterim oldu. Parmaklarım kalem tutamazken iç sesim, kalemim oldu.

Ayaklarım...
Her zaman kendi ayaklarımın üzerinde duran güçlü bir kadın oldum. Yeri geldi koştum, yürüdüm kimi zamansa taşa takılıp düştüm. Ne olursa olsun ayaklarım beni hep gitmek istediğim yere götürdü.
Ben üzerinde durmasını bildim... Onlarsa üzerinde taşımayı...

Şu an üzerine basabileceğim bir ayağım yok. Pencere arkasından bakıyorum ayakları üzerinde duran insanlara...

İlk zamanlar garip gelirdi insanların bakışları. Bana bakan kimi görsem bakışlarında bir acıma görürdüm. Zaman geçtikçe acıma değilde dualarında yer buldum. Tanımadığım insanların yanından geçerken “Allah yardımcısı olsun” diyen dualara şahit oldum. Anlatılamayacak kadar güzel bir duygu aslında. Tanımadığın bir insanın duasında yer almak. Yer yüzünde insanların birbirine sunabileceği en güzel hediye aslında...
"Dua"...

Üzerine basabileceğim ayaklarım yok . Lakin üzülmüyorum gökyüzüne hayla bakabiliyorum.
Mavinin en güzel tonları gökyüzünde . Gözlerimin görüyor olması benim için en büyük mucize. Üzülmüyorum gökyüzü hayla benimle.

Zira Parmaklarımın kalem tutmuyor olmamasıda yakmıyor canımı. Zamanla öğrendim kalbimi konuşturup cümlelerimi kalbime yazmayı.

En önemlisi de bu aslında sevgiyi , güveni , güçlü olmayı , yaşamayı , zoru kolayı ve hayla her şeye rağmen atan kalbim benimle.


Üzülmüyorum aslında:
“Kalbim benimle”...!


                                 fulya ✍️



Not:  Engelli bir insanın hayata bakış açısı hayal edilerek  kendini onun yerine koyarak kaleme alınmıştır. .

Instagram: fulya.edbytevi

Sitedeki
Yazarın
Önceki YazıSonraki Yazı
Önceki YazıSonraki Yazı
( Kalbim Benimle başlıklı yazı Fulya. tarafından 19.04.2018 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
 
© 2008-2016 Edebiyat Evi | Eserlerin tüm hakları ve sorumluluğu eser sahiplerine aittir. diyarbakır nakliyat
Marmara Yurtdışı Eğitim Danışmanlığı