Sessiz Söyleniş

Hasretinden kaç şiirler soldu 

Kaç mürekkepler kurudu bilmiyorum

Anılar maziye karıştı 

Acılar yaşlandıkça daha iyi anlaşıldı 

Hayat denen bu çıkmazda 

Herkes yolunu buldu 

Kimi geldiği yerden geri döndü

Kimi yeni umutlar doğurdu 

Gün geçtikçe sona yaklaştı ömür

Ölüm denen hakikat içimde gizlice büyür

Sen gittikten sonra divane oldu bu gönül 

Artık yaşatmaz olup beni cihanda süründürür

Sevda bu muydu peki?

Gidince insanı bitap düşüren 

Hayattan koparıp alt üst eden

Yarım kalan yarınları geçmişe savuran

Aydın olan bütün günleri karartan 

Bu sevda mıydı peki?

Sevda bu olmamalıydı

Hiçbir zaman yarım kalmayıp

Arkada adam bırakmazdı

Sevda acıtmazdı canı

Sarar onarırdı cananı

Belki kalbi hasret ile doldururdu 

Ama açan gülü soldurmazdı

_Beyza Nur Yılmaz_