Gecenin mor sularýnda bir yara kanar sessiz,
Rûhumun derininde kýrýk bir ney gibi inler.
Yýldýzlar aðýr aðýr dökülürken semâdan,
Seni – yalnýz seni der yüreðim.

Aðýr, aðýr çýkar bu merdivenler ruha,
Demek ki bana göre yaþlýsýn diyemezsin..
Sözler yanar dudaklarda, kül olur, savrulur,
Çýðlýk doðar içte, lâkin sesi yoktur dýþarýda.

Geri almak yok diye onu verdin bana sen.,
Ayýn solgun yüzünde eski bir matem nakýþý.
Ýstemedim, hiçbir þey
Durgunluða suskunluðu -son- diye

Ey uzak, ey mâi gözlü hayâl,
Sen ki bir damla ýþýksýn karanlýkta kaybolan,
Bu sessiz çýðlýk aldanmýþ mutluluklar üzerinden
Ve sonsuzluða kadar seninle sürer, susarak...

Bu yüzden sevmezken seviyorum seni,
Düþer, vurulmuþ gibi yer yer solar tenim.
Bir kývrýmýdýr giysinin bana yaþamaktan kalan
Ve çýðlýk, en derin yerinde kalýr... sessiz.