Taklit Ve Şiir

            TAKLİT VE ŞİİR

Taklit, düşünceyi susturan, fikri gelişmeyi yerinde saydıran, kişinin iç zenginliğini donduran, fikir ve görüş beyanını askıya aldıran, kolaya ve basite sığındıran, yeni olmayan şeyler meydana getirerek kendini avunduran, insanın kendi kendisini aşmasını engelleyen zararlı bir alışkanlık ve çok yanlış bir davranıştır.

            Taklit, özellikle şuursuz ve cahilce taklit, beraberinde teslimiyetçiliği getireceğinden çok zararlı ve telafisi imkânsız neticeler doğurur. Kişiyi hazır formüllere alıştırıp düşünce ve ruh dünyasını karartır. Kişileri serseri, serkeş, sevimsiz, inzibatsız, insicamsız, boş ve kof işlere yöneltir. İnsanın kendisini bilerek başkalarına sömürtür. Taklitçi insan, düşünemez, araştırma gereği duymaz, sürekli başkalarından kopya çeker. Hiçbir zaman ileride olamaz. Her zaman taklit ettiği insan ve toplumların arkasında yayan ve yavan kalır.

Şiirde taklit tam manasıyla bir felakettir.

Şair kendi gönlündekileri kendine has bir dille dillendirmelidir.

Başka bir şairi taklit yoluyla yazan, her zaman o şairin gölgesinde kalır ve bir daha da o şairi asla aşamaz.

Şiirin mayası ve manası taklit değil, kendine haslık, orijinalliktir.

            Kalıcı şiirler, başka şairleri taklit eyleyenler tarafından değil, kendi sesini bulanlar tarafından yazılan şiirlerdir.

            Ne mutlu taklitten sakınanlara.

         Fikri HAKLI