Online Üye
Online Ziyaretçi
Rüzgâr.
Penceremin önünde
hafifçe
başını
sallıyordu.
Dedim —
şimdi görünür
karşı kaldırımda.
Rüzgâr
gözünden
ayıramıyordu
çiçeklerini.
Ben de
çiçeğim dediğim
senden…
Atkın
omuzlarında
uçuşurken
köşe başları
uzuyordu…
Rüzgâr saçlarını
sevdiğim gibi
dağıtır,
düz yolda
toplardı.
Keşke
çok uzun
bir cadde
olsaydı…
Şiirin
son dizeleri
yine aceleye
geldi…
Sen gidince
Cadde de
Rüzgâr da
Giderdi
Kaos,
Gürültü,
Trafik —
Hayat
hızlanırdı.
Durmuş zamanı
Geri almak ister gibi…
Denk düşünce okuyan herkese teşekkürler. Berlin'den Şiirlere konuk oldunuz.
Yazarın
Önceki Yazısı