Ay Dîlberê – (Ey Güzel Sevgili)

Ey Güzel Sevgili,

Baharın müjdecisi...

Cemreler düşüyor toprağa,

Gönlüm güllük gülistanlık olmalıydı oysa.

Şimdi bir yanım bahar,

Bir yanım yarım kalmış kar...

Alfabesi çalınmış, eksik bir harf gibiyim.

Kalbim o kadar derinden duydu ki;

Bana bakıp feryat ettiğini, o sessiz figanını...

Sürekli acı içinde çırpınışını,

Ah edip iç çekişlerini...

Elim kolum bağlı, dilim lal kaldı;

Bir şeyler yapamamanın ezikliğini

Kuşandım da yaşadım.

Gönül fayım öyle sarsıldı ki,

Gizli gizli ağladım kuytularda.

Acılar, üzüntüler, kederler;

Menzilini şaşırmış oklar gibi üst üste geldiler...

Ama her yıkıldığımda, yeniden doğruldum;

Önce Allah’ın ipine sarıldım,

Sonra da kirpiğinde asılı kalan o bir damla

Gözyaşındaki sevdama tutundum.

Ne olur, artık kederlenme,

Feryat etme, ağlayıp sızlanma...

Ömür geldi geçti,

Zaman bir nehir gibi anbean akıp gidiyor.

Artık o eski fırtınalı halimde değilim;

"Bir de benim için dertlenme" diye

Söylemekten hep kaçınsam da;

Yaşlandım artık...

Ağrılar, sızılar diz boyu; kul yorgun...

Kalan ömrümüzü bir secdede, bir sofrada

Birlikte geçirmek umuduyla nefes alıyorum.

Bak, her gün biraz daha yaklaşıyoruz

O ebedi limana.

Sen benim Surlarımsın;

Derdimi, sırlarımı kuşatan...

İçimde sessizce büyüttüğüm;

Beyaz zambaklar, beyaz güller,

Ve karlar arasından baş kaldıran kardelenlerle

Süslediğim tek sevdamsın.

Sen benim ömrümsün;

Ömrüme ömür katan...

Yalnızlığıma yoldaş, nefesime nefessin

Sen benim hem sızlayan yaram,

Hem de o yaraya kendi ellerimle sürdüğüm merhemsin...

AY DÎLBERÊ;

Bu bekleyişin vuslatla taçlanmasını,

Ölüm bizi birbirimizden koparmadan

Kavuşmayı bekliyorum...