Aşk, Şiir Ve Ben …

Ey aşk,

Her şiirde bir başka sen

Her sen bir başka şiir,

Sen şiirlerin icadısın…

Şiirlere hürmetsiz aşkseviciler

Pertavsız bakıyorlar yorgun hislere

Son hasatı almak için

Şakşakçı bir maskarayı oynuyorlar boyuna.

Bu susuşmalar ondan…

Sevinsin tamahkârsızlar,

Gaipteki duyguları talan edip

Tepe tepe kullansınlar.

Ey aşk!

Nasıl olsa, her sözcük sana muhtaç olacak.

Senin olmadığın yerde şiir olmayacak...

Ne bacaklarımın dermanı, ne nefesim,

yetmiyor seni kovalamaya

Yoruldum artık beklemekten başka her şeye

Zamanım ise yok dönüp de bakmak için

Duvarları sevişim ondan bir mahpus gibi…

Dönüşün kendi şiirinde

Tutruklu kalmasın diye,

Ardışık kapılar açtım gönlümde…

Seni ne algılamak, ne de duyumsamak mümkün olmakta…

Goncagülün cazibesinde

Sen, dikenli bir dal gibisin…

Kendi nefsimde ya da nefesimde

Buluştuğum ve tükettiğim her şey

/Şiir diye/

Bir çamuru yoğurmakta sessiz sedasız..

Beynimi tırmalıyor bezginlikler

Garazkâr yorgunluklar kirletiyor duyguları.

Daha fazlası,

her mısra bir absürt komedi…

Ey aşk, ya da ey şiir!

Bir mola sadece, nüans farkıyla

Tanımlayamadıkça küçülen duygularım için…