Sessiz Çığlık

Kirlenmiştim bütün bedenlerde
Ve sözcükler azrail misali...

Doğmamıştım hiçbir zaman,
Güneş var mıydı, bilememiştim?

Kırık cam parçalarından ibaretti hayatım.

Avuçlarım bir volkanın lavlarından daha bir kızgındı.

Daha önce hiçbir anlamsız dil,
Haykırmamıştı olmayan zamanda, beni zindanlara...

Emek hiç bu kadar dillenmemişti...
Ve kader alt etmeye şahlanmıştı, masum yürekleri.

Sefil bir donkişot olmuştum kurtlar sofrasında,
Yok ki yel değirmeni, yıkılmış mıydı sahte ikonlar...

Roma`da Spartaküs olmaya kararlıyken,
İdam sehpasında incecik bir fidan olmuştum.

Son nefesimi verirken...
Bir tohum olmuştum canlar toprağına.

Ve sözcüklerim nasır tutmuşken,
Ayaklar başa ermişti.

Yıkılmıştı, yenilmişti aç yırtıcı...
Gelmişti melek tavusumuz...

Renklerle dolanmıştı hücrelerimiz,
Daha terlerimiz avuçlarımızda gezinirken...

Kara yeşil çoktan yol almıştı olmayanların dünyasına,
Kızıl güller sarmıştı dört bir yanımızı.....