Zamanın andan kopan çığlığına sığındık
Ve inanır mısın, sığdık dünyanın kuytularına


Kuyularında aklımızı kaybettik bir sokağın
Sağı solu sobe olan bir hayatın son oyununu oynadık
İnandık herkesin iyi olduğuna 
Ve tertemiz doğduğuna tüm bebeklerin 
İnandık, daha sormadan cevaplanan sorulara
Sonsuzluğuna inandık fani çiçek bahçelerinin


Bir nefeslik yaşamların bir hevese dönüşmesini seyrettik
Öldük gördükçe, gördükçe büyüdük
Hislerini mezara gömen birer ceset olduk
Görmezden geldikçe çıktık insan olmaktan
Görmedikçe hissetmedik, eksildik ruhtan
Eskidik çoktan


Ama kabullendik tertemiz doğan bebeklerin aynı kalmadığını
Nasıl bir kabullenmekti bu eksilirken canımızdan 
Kanımızdan
Aklımızdan 
Kötü insanları yalnızca filmlerde gören çocukların
Saflığını da sobeledik, çıkardık hayatlarından


Bir çocuk bağırdı duymadık
Bir kadın ağladı anlamadık
Bir insan daha tüketti içindeki çocuğu 
Saklandı hayat,  sobelendi iyilik
Bozamadık oyunu... 


Ve inanır mısın, hiç garipsemedik dünyanın kuytusunu


Büşra Nazlı
Sitedeki
Yazarın
Önceki YazıSonraki Yazı
Önceki YazıSonraki Yazı
( Sobe başlıklı yazı Bsrnzl tarafından 22.06.2022 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )