Fado

Çok kaldım ayaklarına aşina karada,

Bağlayarak karaları.

Bıraktım ufukların ardında,

Kendimle savaşı;

Ellerim yorgun,

Sanma ki ağırlığından kılıçların;

Bırakmak istemediğimden ellerini,

Sevdanın gürzlerini taşıyan.

Limandayım işte;

Vakti geldi ayrılmanın,

Portekiz semalarındaki kuşlardan;

Ve senden,

Yüreğinin kafesinden uçamadığım.

Kadınlar hep böyle uğurlar,

Kızıllığı keşfe çıkan sevgililerini;

Sen de söyleyecek misin ‘fado’lar,

Hüzün kokan dudaklarınla?

Rüzgar olacak yelkenli gemime,

Terennüm edeceğin mahzun ezgiler.

Ruhumu yıllarca ayakta tutacak,

Peksimetler olacak,

Hıçkırıkları hiç eden sesin;

Aşklarını uğurlayan kadınlardan yükselen.

Hatırlamak zor olmayacak seni,

Uzak etmeyecek aştığım miller nefesini;

Gündüzlerde yumup gözlerimi,

Geceye düşeceğim,

Tutunup dolunayın yakasına,

Kenarına vuracağım pencerenin;

Gecelerde yumup gözlerimi,

Gündüze düşeceğim;

Karışıp ışıklarına güneşin,

Bahçene vuracağım,

Nice vakitler seni seyredaldığım,

Doyamadığım kadınım…

Çok uzaklaşmıştım artık efkârlı kıyılardan,

Düşünürdüm nice lahzalar dalıp ufka;

Atlantik mi daha derindi,

Seni benden ayıran;

Yoksa gözlerin mi,

Beni sana bağlayan?

Kadınım…

(Fado: Kederli Portekiz Halk Şarkısı)