Kıyıda Kalan İzler.
Güneş çekilirken ellerini uzatır,
Ufkun bittiği o belirsiz çizgiye.
Deniz, kendi sessizliğini anlatır kayalara,
Hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan.
Bir rüzgâr eser sebepsiz,
Kökü derinde olmayan otları savurur.
Sadece durmak yetmez bazen,
Yürümek gerekir, kendi gölgenin peşinden.
Işıklar birer birer sönerken pencerelerde,
Yıldızlar nöbete başlar kimsesiz.
Gönül, o büyük boşlukta
Kendi yankısını arar,
Sessizliğin içindeki asıl müziği duymak için.
Ne bir isim kalır geriye,
Ne de anlatılmış uzun hikâyeler.
Sadece avucunda kalan bir parça serinlik,
Ve gecenin o derin, sonsuz huzuru...
Şerif Ataç
Almanya
(
Kıyıda Kalan İzler. başlıklı yazı
serif-atac tarafından
23.02.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
