Palamut Ağacı 2 Nimet

her yaz; kekik, süpürge toplamaya gittiğimizde,

akşamları yolma tarlasından dönüşlerimizde

boşaltırdık testimizdeki son suyu palamutun dibine

gün geldi, bebekler uyudu, testiler hıfzedildi gölgesinde

biz salıncak kurmaya kıyamadık dallarına

olurda ayrılıverir gövdesinden en güzel dalı diye

o bekçilik etti çobanların azık torbalarına

meyvasını yemekte nasip olmadı hiç birimize

işin aslı belki; o da hiç meyvasını sunmadı

Taşınbaşındaki taşlı tarlanın, taşlı palamut ağacı

ama; ondaki yaşama sevinci, o büyüme sevdası

taşın kayanın içinde, sanki bize armağandı

eyneli çıkınca, dönüp, oturur, ovayı seyrederdik her kez

bilirdik palamutu.. çıkmadık candan umut kesilmez..

"-her şeye rağmen yaşamak, çabalamak" diye

ümitvar eder, bir veli gibi hayat dersi verircesine

öylesine canlı,

            öylesine iştahlı büyüdü eseldi[1],

öylesine coşkun irekdi[2]

            öylesine şevkli, süğgündü[3] ki

anam; "-çuvdu[4],

azdı[5],

            atıkdı[6] ğetdi, havanın gatına bu

bi-balta vurmalı[7]- gövdesine" dedi,

            içinden geldiğinden değil de,

                                   işte öylesine

kimsenin gönlü olmayacağını bile bile

ne el sürdük kozalaklı palamuduna

ne gövdesine tımılıyla[8] harfler,

            kalpler kazıdık,

            ne sevdiğimizin ismini

ne de dallarından ayırıp, taşıdık

            öğün etdik tekelere,

ne koç salımından önce koçlara

            ne kurbanlıklara