Ah-ü Firaz Eyleme Ey Gönlüm

Ab-ı efsun dertli akar gözlerimde Ab-ı nisan gibi akmakta,

Ab-ı hayat beklemektedir yardan afak gibi ak mercan gözlerinde.

Ah ü firaz eyleme ey gönül, ahir olur en sonunda

Ah ü firaz gibi ağlama canan gelir sabr eylersen.

Ahsen gözleri, bir gün ayn el yakın görür

Sarar seni bad-ı saba rüzgârı esmeden.

Bahr –ı muhit gibi gönlü ile, bahr-ı zulmet denizinden kurtarır.

Bezm-i irfan meclisine girersin Ah-Ü firaz eyleme ey gönül.

Cansız ata binmiş gibi sallanma, cemalinden yüz çevirme

Cevahir (kıymet)zor bulunur her güzelde

Gönlüne cevr eyleme.

Cüda gelmemişken başa, çeper eyleme yolları

Günlerini dar gün eyleme, sabr eyle

Ah ü firaz eyleme ey gönül, ahir olur en sonunda.

Dem-i devran dönerken gül yüzlün seni beklerken

Derde düşmek nedir ey gönül

Didarın kıyamete kalmasını bekleme

Bu devranda kavuş, sarıl bekleme ey gönül.

Yeter kul Mehmet inleme, git sarıl o yâre

Yok, et benliğini, nefsini, sarıl o yâre o yâre

MEHMET ALUÇ

Ab-ı efsun: Gözyaşı.                   Ahsen: Çok güzel.

Ab-ı nisan: Nisan yağmuru.      bad-ı saba: Sabah rüzgârı

Ab-ı hayat: Dirilik, hayat suyu Bahr –ı muhit: Okyanus

Ah ü firaz: Ağlamak, ah edip ağlamak.   Bahr –ı muhit: Her tarafı kaplayan deniz

Bezm-i irfan: Olgun, kâmil İnsanlar meclisi.

bahr-ı zulmet: Zulmet denizi.    Cevr: Cefa

Cüda: Ayrılığa düşmeden.        Çeper: Engel

Dem-i devran: Devir zamanı, dünya zamanı

Didarın kıyamete: sevgiliye kavuşmanın kıyamete kalması.

Ayn-el -yakin: Bir şeyi kendi gözüyle görüp öğrenme.

Ahir: En son, sondaki, nihayet son olarak.