Attım Kalemi Ta Uzaklara

Attım Kalemi Ta Uzaklara

Oturmuş bu âşık bilmem neyi kime yazarda

Ağlasa sızlasa bu gönlünde mezarın kazar da

Sevda denizinde alabora olmuş boğulur o an

Sana varamam bir anlasana sessizce ağlarımda

Elden ne gelir bir ömür geçiyor sensiz böyle

Âşık oldum anlasana ettin beni kendine köle

Girince içine çıkmazsam boğulsam o göle

Sana varamam bir anlasana sessizce ağlarımda

Ağlatıyor beni böylesine gerçekler ah

Karanlık gecelerim sensiz olmuyor ki sabah

Gece gündüz dizlerime vurarak desem de vah

Sana varamam bir anlasana sessizce ağlarımda

Uzak olana yaklaşmamak ne kadar kahır verici

Yaklaşmak ne mümkün olurum bir seyirci

Sevda denizinde gelemem değilim denizci

Sana varamam bir anlasana sessizce ağlarımda

Rüzgâra denize anlatıyorum ben bu acılarımı

Esmez bir rüzgâr alıp götürmez acılarımı

Uçan kuşa yükleyemem taşıyamaz acılarımı

Sana varamam bir anlasana sessizce ağlarımda

Bir mutluluk şiiri yazamadım ben ona yanarım

Belki ötelerde yazarım bu hayal ile yaşarım

Gelmesen de bu dünyada ötelerde sana koşarım

Sana varamam bir anlasana sessizce ağlarımda

Kul Mehmet’im attım kalemi ta uzaklara

Seni kahırla yazıyor vardırmıyor mutluluklara

Kalemin ne suçu var ki bilmem yazar satırlara

Sana varamam bir anlasana sessizce ağlarımda

Mehmet Aluç-Kul Mehmet