1. Mektup – Sabbah (Kabul Etmeyişin)
> Reysa,
İnsan, reddedildiğinde sadece geri çevrilmez; içindeki en güzel ihtimaller de ölüme mahkûm edilir.
Senin “Hayır”ın, bir cevaptan çok, bana kurduğun bir mahkûmiyet oldu.
Bir gün anlarsan, bil ki o gün ben artık burada olmayacağım.
– Sabbah
---
2. Mektup – Reysa (Başka Biri)
> Sabbah,
Sana dürüst olayım…
Hayır dememin tek sebebi sen değildin.
Senden önce gelen, hâlâ burada.
Onun gölgesi, seni göremeyecek kadar büyüdü.
Birini sevdiğim için seni seçmedim, değil…
Onu yarım bırakmamak için seni reddettim.
– Reysa
---
3. Mektup – Sabbah (Öfkenin Gölgesi)
> Reysa,
Seni severken bile sana kızabiliyorum.
Çünkü reddin bir savunma değil, bir tercih idi.
Ve ben, tercih edilmeyen tarafta kaldım.
Belki onun gülüşü senin için benden daha anlamlıydı.
Ama şunu bil: Ben de kendimden vazgeçmemeyi öğrendim.
– Sabbah
---
4. Mektup – Reysa (Savunma)
> Sabbah,
Onunla olan bağım, senden önce başladı.
Zamanı geri sarabilseydim…
Belki seni seçerdim, belki yine onu.
Bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum; ikinize de aynı anda “evet” diyemezdim.
– Reysa
---
5. Mektup – Sabbah (Özlemin Sızısı)
> Reysa,
Sen “git” dedin ama kelimelerin hâlâ yanımda.
İnsan, özlediğini saklayamaz.
Ama ben saklıyorum.
Çünkü biliyorum, o varken bana gelmezsin.
– Sabbah
---
6. Mektup – Reysa (İtiraf)
> Sabbah,
Bazen seni özlüyorum.
O yanımdayken bile, seni.
Bu, ona ihanet mi, yoksa kendime mi bilmiyorum.
Ama yine de sana gelmeyeceğim.
– Reysa
---
7. Mektup – Sabbah (Kabullenişin Soğukluğu)
> Reysa,
Senin hikâyende ben bir satırdım, belki de noktalama işareti…
O satır bitti, o cümle kapandı.
Seni artık başka bir yerde seviyorum; uzak, sessiz, bana ait bir yerde.
Ve orada o yok.
– Sabbah
---
8. Mektup – Reysa (Son Satır)
> Sabbah,
O, hâlâ yanımda.
Ama bazen sana yazdığım bu satırları okusa, gözlerimdeki boşluğu fark ederdi.
Sen o boşluğa yerleştin.
Ve kimse oradan çıkaramayacak.
– Reysa
---
9. Mektup – Sabbah (Bekleyişin Sonu)
> Reysa,
Yıllar geçti.
Ne seni unutabildim ne de o “hayır”ını içimden silebildim.
Ama zaman, bazı cümleleri bitirmez; sadece devamını erteler.
Bugün seni gördüm…
Yalnızdın.
Ve o an anladım; bazı vedalar sadece bir mola verirmiş.
– Sabbah
---
10. Mektup – Reysa (Dönüş)
> Sabbah,
O gitti.
Giderken sana bile teşekkür etti; bilmeden.
Çünkü sen olmasaydın, bende kalacak olan tek şey onun gölgesi olacaktı.
Şimdi önümde duruyorsun…
Ve ben ilk kez bir “evet”e hazır hissediyorum.
– Reysa
---
11. Mektup – Sabbah (Kavuşma)
> Reysa,
Bunca zaman seni, o yokken bile yanında sandım.
Ama şimdi anlıyorum; kavuşmak, sadece yan yana durmak değil…
Aynı hikâyenin başını birlikte yazmakmış.
Hazırım.
– Sabbah
