Aşkın Palyaçosu

BAŞLIK: AŞKIN PALYAÇOSU

PROLOG:

ANLATICI(DIŞ SES):

Yalanlar, 

Ve sahte gülüşler niye vardı

Sevdiğini sevindirmek için mi? 

Yoksa sevdiğine güçsüz görünmemek için mi? 

En büyük Palyaço sevenlermiş

Aşkın Palyaçosu gibi

MEKAN:

Kapalı bir salonda;

Düşmüş, mutluluğu unutmuş ve gülmekten vazgeçen bir Palyaço ile rastlaştım. Halen başkalarını güldürüyordu. Kendisi ise içten belli etmeden ağlıyordu. İki yüzlü değilde yüzünü boyayan ve yalnız kaldığında tüm boyaları silen bir Palyaçoydu. Aşkında olsa bir Palyaço ile konuştuğunu gördüm. 

SAHNE:

(İki Palyaço görülür ama ortada gülen yok) 

HAZANİ (şaşkın ve sitemli şekilde):

İkimizde Palyaço isek;

Ben ağlarken sen nasıl gülmeyi beceriyorsun. 

Nasıl Palyaçosun sen? 

PALYAÇO (yanlış tanımlanıp, yanlış anlaşıldığını anlar şekilde) :

Boyayı silince gördün mü beni? 

Sen sevdiğini görünce üzülüyor musun?

Üzüntün yalnızken olur, 

Benim boyayı sildiğim gibi

HAZANİ (hatasını anlamış, görünen şeylerin yanlış olduğunun farkına vararak):

Dur öyle görmek istemiyorum kimseyi

Sen boyanı silme

Bırakalım da onlar maskelerini indirsin

PALYAÇO (onunla aynı olduğunu söyledi) 

İndirmedikleri için Palyaço olmadık mı? 

Birimiz kendini boyayan ressama

Birimiz kaleme sığınan aşığa

Ama ikisi de Palyaço

HAZANİ (ufak bir gülümseme ile):

Evet Palyaço'yduk belki

Ama onları yaptıklarımızla değilde,

Kendimize güldürerek başardık

Elimizde bir şey kalmadı. 

Benim kalemi, 

Seninde fırçayı bırakma zamanın gelmedi mi? 

PALYAÇO (onaylayıcı tavırla):

Haklısın bizi üzen belki de onlardı. 

Fırça ve kalem ile gülmek

Palyaçodan ziyade kuklalıktı

EPİOLOG

ANLATICI (DIŞ SES):

Bu sefer Palyaçolar başkalarını güldürmek yerine;

Kendi mutluluklarını seçtiler. 

Ne boyaların

Ne de yazdıklarının gölgesinde bu kadar mutlulardı

Ve; 

İkisi birden fırça ve kalemi bırakarak PALYAÇOLUĞA ELVEDA dediler

SON