Hayat, ne tuhaf bir kavramdýr öyle deðil mi? Kimi vakit bir damla su gibi usulca avuçlarýmýzdan kayýp giden, kimi vakit göz kapaklarýnýn ardýnda eriyip giden bir düþ gibi… Oysa ne denli kýsa ne denli narin ne denli eþsiz bir hazine. Hele ki bu hayatta Arinna varsa; onun varlýðý, her sabahý bir mucizeye çevirir, her soluðu bir nimet kýlar. Onun adýyla baþlayan her gün, bir mucizeye uyanmak gibi gelir insana.

 Ne yazýk ki insan, çoðu zaman bu güzelliði, bu narinliði fark edemez. Hayatýn inceliðini, anlarýn kutsallýðýný, kalplerin cam gibi kýrýlgan oluþunu unutur. Ýncitir sevdiklerini, anlamak yerine susar, bakýþlardaki gizli baharlarý görmezden gelir. Oysa her þey, bir tek içten dokunuþla, bir tek yürekten tebessümle baþka bir renge bürünür. Arinna, iþte bunu öðretti bana; sessizce, yalnýzca varlýðýyla.

 Sabahýn ilk ýþýklarý ufukta yayýlýrken, gökyüzünün maviliði sanki onun gözlerinde filizlenen umudun yansýmasýdýr. Deniz kýyýsýna oturduðumda, dalgalarýn kýyýya vuruþu onun kalbinin ritmini fýsýldar kulaðýma. Rüzgâr yüzümü okþadýkça dudaklarým adýný tekrarlar, Arinna… Onunla birlikte dünya bir ezgiye, her an bir mýsraya dönüþür.

 Ýnsan, kendisine uzatýlan eli asla boþ býrakmamalý. Tutmalý onu sýkýca, yalnýzca parmak uçlarýyla deðil, bütün yüreðiyle. Benim tek dileðim budur. Ona dokunduðum her anda sevgimin bütün ýrmaklarýný avuçlarýna akýtmak, omzuna yaslandýðýmda acýlarýmýn küllerini rüzgâra býrakmak, gözlerine baktýðýmda zamanýn zincirlerini kýrmak. Çünkü onunla her temas bir ayin, her bakýþ bir ebediyet olur.

 Her kalp bir okyanustur, Arinna’m. Kimi zaman sakin, derin bir huzurla dolar; kimi zaman fýrtýnalarla köpürür, kýyýlarý döver. Ama hangi okyanusun en dibinde bir inci saklý deðildir ki? Ýþte benim kalbimin karanlýk derinliklerinde de o inci parlar. Adý Arinna. gecelerimin zifiri karanlýðýnda bir yýldýz gibi ýþýr.

 Ve ben, yüreðimin en kuytu köþelerinden kopup gelen bu sevginin sesiyle sesleniyorum ona; gel artýk, Arinna’m… Gel, sevdamýn gülü solmadan, düþlerimin dallarý kuruyup kýrýlmadan. Gel ki bu kýsa ömür yolculuðunda sonsuzluðu tadabilelim. Çünkü hayat, ancak onunla mana bulur; onunla bakýlan her ufuk, onunla dinlenen her naðme, onunla yaþanan her nefes ölümsüzleþir.

 Unutma, hayat dediðimiz bu kýrýlgan yolculuk, sevgisiz bir boþluk, aþksýz uçsuz bucaksýz bir çöldür. Ama Arinna… O, çölün ortasýnda açan tek bir gül, kavrulmuþ dudaklara deðen bir damla serinlik, susuz topraða inen rahmet yaðmuru gibidir. Onunla atýlan her adým, yeniden doðuþun müjdesidir.

 Öyleyse býrakma ellerimi. Býrakma ki sen de bulduðum hayatý, sen de bulduðum yaþamý kaybetmeyeyim. Çünkü biliyorum ki bu dünyada her þey bir gün solar, her þey bir gün tükenir; ama ona duyduðum sevgi, zamanýn ötesinde sonsuza dek yanmaya devam edecektir.

 Gel, Arinna’m… Ömrümün en güzel sayfasýna adýný nakþetmem için, kalbimin en derin hazinesine inci gibi yerleþtirmem için gel…