Þair, Ýstanbul’un dar ve karanlýk sokaklarýnda gezinirken bir an Melayê Cizîrî’nin Ýro Ji Derba Xencere (Bugün Hançer Darbesinden) adlý þiiri aklýna gelir. Nereden geldiðini bilmez; fakat yüreðine bir kor düþer. Birden o þiirin mýsralarý aðzýndan dökülür:

Ýro ji derba xencerê lazim bi êþan î mella
Teþbîhê zulfa dîlberê zanim perîþan î mella
Zanim perîþan î ji dil bê hed bi êþan î ji dil
Teþbîhê burayan î ji dil billeh ne insan î mella
Billeh çi teb et adem î yekser dibe yek alem î
Deryayê qaf û qulzem î yan çerxê gerdan î mella
Ya reb çi wê mihnet kêþ î ser ta qedem têk atêþ î
Mecruhê qewsê tuzreþ î lew dil bi peykan î mella
Zanim ji eþqê dojeh î behrek ji narê asih î
Ýro li mahê xergeh î teþbîhê seywan î mella
Ev sîneya wek nay û ney pur lê kiþandin dax û key
Hê dil bi naehlan didey ya reb çi nadan î mella

Ve ardýndan Türkçesi dökülür dudaklarýndan:

“Hançer darbesinden canýn yanmýþ olmalý bugün, ey imam.
Yârin daðýlmýþ zülüfleri gibi periþansýn, biliyorum ey imam.
Biliyorum, gerçekten periþansýn; yürekten, sýnýrsýz acýlar içindesin.
Gerçekten büryan gibi yanmýþsýn; billahi insan deðilsin ey imam.
Ne biçim bir insansýn ama açýk söylüyorum: Sen bir dünyasýn.
Sen kýzýl bir okyanussun, çok acýlar çekmiþ feleðin çarkýsýn ey imam.
Allah’ým, ne kadar periþansýn; baþtan ayaða ateþler içindesin.
Yüreðin, kara kaþlardan gelen oklardan yaralýdýr ey imam.
Biliyorum, yârin aþkýndan aseh aðacýnýn hiç sönmeyen ateþinin cehennemindesin.
Bugün, dilberin dolunay gibi olan yüzünün etrafýna þemsiye açmýþ, çadýr kurmuþsun.
Nay ve ney gibi inleyen bu yüreðin çok daðlandý.
Sen hâlâ ehil olmayanlara gönül verirsin; Allah’ým ne kadar cahilsin sen ey imam.”

Yüreðindeki kor öyle alevlenir ki, yaðmurlu bir havada susuzluðu yüreðine kadar hisseder. Ne yapacaðýný bilmez; gözyaþlarý dökülür. Aklýna vefasýzlýðý gelir. Yýllar boyunca memleketi Cizre’ye gitmemiþ, Mela’ya uðramamýþtýr. Eskiden Mela’nýn divanýný elinden düþürmeyen þair, Mela’sýný unutmuþtur. Ailesine yaptýðý vefasýzlýk da hüznüne hüzün katar.

“Koþmam lazým, yetiþmem lazým yola,” diyerek evine kaçar. Hazýrlanýr, arabasýna biner ve Cizre’ye doðru yola çýkar. Radyoyu açar; radyoda Âþýk Selimê Cizîrî’nin Mem û Zîn parçasý çalmaktadýr. Birden çocukluðu gelir aklýna. Babaannesinin ona Mela’nýn Þox û Senge (Cilvelim ve Nazlým) okuduðu kýþ geceleri düþer zihnine. Gözlerinden yaþlar süzülür:
“Ben ne ara bu kadar vefasýz, yüreksiz oldum?” der.

On altý saat yolda geçer. Aklýna, gönlüne, her zerresine mutlu olduðu anýlar dolar. Çok sevdiði Cizre’siz nasýl bu kadar dayandýðýný düþünür. Nihayet Cizre’ye giriþ yapar. Ýlk duraðý Hz. Nuh’un türbesi olur. Oradan Mela’sýna koþar. Evine, yuvasýna gitmeden önce Mem û Zîn türbelerine uðrar; ardýndan Cizre Asri Mezarlýðý’nda sevdiklerinin kabirlerini ziyaret eder.

Tüm vefat edenlere Fatiha okur ve evine gider. Onu gören ev ahalisi mutlu bir þaþkýnlýkla sarýlýr; hasret giderirler. “Uzun yoldan geldin, biraz dinlen,” derler. Odasýna çekilir. Mela’nýn divaný gözüne iliþir. Divaný alýr, perdeyi aralar; Kýrmýzý Medrese’ye bakar. Þiirler okur. Okudukça yüreði daha da yanar ve aðzýndan þu sözler dökülür:

“Melayê Cizîrî’nin divanýyým,
Mela’nýn komþusuyum,
Seyda’nýn aþk kalemiyim.”

Sonra divaný yaný baþýndaki komodinin üzerine koyar, yataða uzanýr ve derin, upuzun bir uykuya dalar…

Uykusunda þiir okuduðunu görür. Okuduðu þiir Cizre akþamlarýný sarar düþlerine:
Cudi’ye vardýkça uzar hasret gölgeleri.
Âþýklar aðlar Mem ile Zin gibi,
Kandil misali yanar gönüllerin yürekleri.

Kýrmýzý Medrese’nin kubbesinde yankýlanan
Melayê Cizîrî’nin dizeleri, yaralý gönüllere merhem olur.
Biz aþký Mela’dan öðrendik;
Bak, Mela ne demiþ:

“Bülbüllerin gözü yüz gülde iken,
Yüz gülü daha seyreder.
Gül yanaklýlarýn baðýnda
Bana nar çiçeði renginde
Bir gül yeter…”

Dicle sularý alýp götürür aþký;
Cizre surlarýnda izleriz giden sevdayý.
Birden tufan kopar,
Babamýz Nuh’un gemisiyle;
Kaçýp giden aþký bulmak için ineriz deryalara.

Ve birden uyanýr.
Aslýnda hiç Cizre’ye gitmemiþtir.
Hâlâ Ýstanbul’daki evindedir.
Hýzlý hýzlý hazýrlanýr
ve bu kez gerçekten yola çýkar:
Cizre’ye…