Þair, dar ve karanlýk sokaklarda yalnýz baþýna dolaþýrken soðuk ve sert rüzgârlara maruz kalýr.

Sönüp yanan bozuk bir sokak lambasýnýn altýnda tir tir titreyen evsiz bir adamýn çaresiz hâlini görür. Þair’in yüreði buz keser; bir an içinde bulunduðu duruma þükreder. Yürümeye devam eder. Karþýsýna, korkudan yürüyemeyen gencecik bir kýz çýkar. Sürekli arkasýna baktýðýndan önünü göremez genç kýz. Þair içinden þöyle geçirir:

“Ey güzel kýz, neden korktuðunu biliyorum ama benden korkma. Benden sana zarar gelmez. Sen de haklýsýn; böyle çürümüþ bir toplumda insan kime güveneceðini bilemiyor.”

Þair çok yorulmuþtur. Yakýnýndaki parkýn bankýna oturur. Karþýsýndaki bankta oturan genç bir çiftin konuþmalarýna kulak misafiri olur. Erkek, heyecan ve sevinç içindedir; adeta bu aný iple çekmektedir. Kýz ise ne olacaðýndan habersizdir ve üþümektedir. Bunu fark eden genç, paltosunu genç kýza verir. Bu kez kendisi üþümeye baþlar ama içindeki heyecan ve sevinç onu ýsýtýr.

Kýz sabýrsýzlanýr:

“Artýk konuya girer misin? Geç gidersem eve, bizimkiler kýzar.”

Genç erkek derin bir nefes alýr; heyecandan ayaklarý titremektedir. Cesaretini bir anlýðýna toplayarak aþkýný ilan eder. Sanki sýrtýndan büyük bir yük kalkmýþtýr. Genç kýz neye uðradýðýný þaþýrýr.

Þair, genç kýzýn bu teklifi kabul etmeyeceðini anlar. Genç delikanlýnýn hayatýnýn altüst oluþuna tanýk olmak istemez; yoluna devam eder. Tekrar dar ve karanlýk sokaklardan evinin yolunu tutar. Evinde çayýn bittiðini hatýrlar. O saatte açýk olan bakkaldan kaçak çay alýr ve evine girer.

Mutfaða geçer, çayý demler. Demlenmesini beklerken karanlýk düþüncelere dalar. Çay buharýnýn keskin kokusu, onu kapýldýðý hayallerden uyandýrýr. Demlenen çayý büyük bir bardaða doldurur, salonun penceresinin önüne geçer. Þafak vaktine tanýklýk eder. Çayýný yudum yudum içerken, gece gördüklerini yazmaya çalýþýr. Yazamaz.

Nasýl yazacaktýr? Evsiz adamýn sorunlarýný yazsa ne deðiþecektir; evsizlikten kurtulacak mýdýr? Korkudan yürüyemeyen genç kýzý yazsa, toplumun kadýna bakýþ açýsý deðiþecek midir? Kadýnlar istedikleri saatte, korkmadan diledikleri gibi gezebilecek midir?

Peki ya kaný kaynayan o delikanlýyý yazsa, aþka olan umut yeniden yeþerecek midir?

Þair yazmaktan vazgeçer. Derin bir hüzne kapýlýr, yerinden kalkar, odasýna geçer ve derin bir uykuya dalar.

SÝDAR SEVÝMLÝ \ SAÝT CESUR