Bilmecelerimiz

Bilmece, bireylerin bir eğitim, öğretim, eğlence, oyun ve zeka gelişim aracı olarak doğa öğeleri ile bu öğelere bağlı; insan hayvan ve bitki gibi canlıları, eşyayı soyut kavramlarla dinsel konu ve motifleri vb. kapalı bir biçimde uzak-yakın ilgiler ve çağrışımlarla birbirlerine sorarak yanıt istedikleri kalıplaşmış sözcüklere denir.
Bilmeceler genellikle anonim(söyleyeni belli değil) dir.
-Ağaç üstünde kilitli sandık.(ceviz)

-Ot yedim etlendim, su içtim sütlendim, aç kapıyı Fatma dört ayaklı ben geldim.(koyun)

-Dilim dilim nar/ Dizime kadar kar/ Uçtu keklik / Kaldı dil bar.(Tarla/ Ekin/Saman/Buğday)

-Tükenmezden/Yük tuttum üremeze/Sallanmazdan geçtim/Satılmaza.(Toprak/Katır/Köprü/Camii)

-Bir evim var direksiz,içine giren yüreksiz.(Mezar)

-Dağdan gelir hor,kuyruğunun ucu mor,şükür şükür ayaklı,yedi yerden ayaklı. (Şemsiye)

-Dağdan gelir lök gibi,kolları bilek gibi, eğilir su içmeye,bağırır oğlak gibi. (Bulut)

-Altı tahta üstü tahta içinde bir kanlı kahpe.(kaplumbağa)

-Sıra söğütler, birbirini öğütler.(Diş)

-Çıt demeden çalıyı geçer.(güneş)

-Kan kırmızı, tuz acı, bunu bilmeyen kuzlaçı.(Biber)

-Dağdan gelir seke seke, kuru üzüm döke döke.(Keçi)

-Yittim kapı açıldı, kırmızı hakik saçıldı.(Nar)

-Bedeni beden, bedeni neden, alı al döner, yeşili neden.(Menengiş)

-Allah yapar yapısını, bıçak açar kapısını.(Karpuz)

-Kırmızıdan rengi var, tarlalarda dengi var, kırların tek gelini, rüzgar sallar belini.(Gelincik)

-İçi kütük, dışı katık. (Zeytin)

-Bir köprüden üç kişi geçer,biri yürür,biri görür,biri görmeden geçer.(Hamile bir kadın,kucağında çocuk)
-Dağda takılar/Suda çipiler/Arşın ayaklı/Burma bıyıklı.(Balta/Balık/Tazı/Tavşan)

-Suya düşer ıslanmaz/Yere düşer ıslanmaz/Etin kessen seslenmez.(Güneş/Altın/Ölü)

-Doksan dokuz cemaat, iki müezzin, bir imam.(Tespih)

-Kassığı kassığıma, sopam eline.(değirmen taşı)

-Yastı yattı/Sivri sürttü. (Hamur/Oklava)

NOT: Gaziantep Nurdağı yerleşkesi alan araştırmasıdır.