Cüdadır Yarden Hasretin Acısıyla...

Cüdadır Yârden Hasretin Acısıyla

Şiir dil ile gönlün münakaşasıdır

Müteessir gönlün insiyak aynasıdır

İltica eder açıksa gönül kapısı

Muzdarip olan gönüllerin ilacıdır

İhtiras vardır yazan şairde şahikasıyla

Cüdadır yârden hasretin acısıyla

Peyda olsun ister yârin yolu kokusuyla

Hülasa gönüllerin açılış kapısıdır

Dile gelse mısralar şakır bülbül gibi

Ne manasızlık kalır ne hasretin sebebi

Açılır gonca güller gönüller ki haktır sahibi

Cennet bahçelerinde gezdirir aşk yapısıdır

Damlarsa hece hece Gönül’e kim tutar

Gam kasavet yok olur nefreti yutar

Her gönlü kabul eder her gönül yapısı uyar

Uymazsa da gönül yapısı uydurur şiir han kapısıdır

Söküldü sökülecek gönül şiirsiz bu ne haldir

Aşkla şiirde ayrı kalan gönül ile bu dildir

Nalan olmasın gönül şiirsiz,şiir bir cennettir

Gezdirir içinde isteyeni gezmeyene çare nedir

Aşkın penceresi açıktır gönülde cereyan eder

Estikçe bir hoş eder şiirle nazlı yâri seyran eder

İşte bundandır aşksız şiirsiz gönüller figan eder

Figanına çare aramayana çare ne getirir ne bildirir

Kâğıt kalem asaletiyle duruşuyla gönül kapısın çalar

Gönülde istek şevk yoksa kâğıt kalem durmaz kaçar

Konar aşkla şiirle heceyle kâğıda gönüller uçar

Uçmak istemeyene kanat ne yapar sevinç ne saçar

Mest olmuşum şiir yazmakla hecelerle yatmakla

Hoşluk bulmuşum gönüllere bunca şiir yazmakla

Boşluk bulmuşum şiirsiz yazmamakla adım atmamakla

Adım atmayana ayak ne yapsın yol ne yapsın uyuşuksa

Kul Mehmet’im nitelik bakımında sıran kaç söyle

Hamiyetli bir şevkle yazarım gönlümde böyle

Ey heceler mısralar yârime selam gönderin bu özle

Öz yoksa köz ne yaksın kütük olanı, şekil şemal yoksa

Mehmet Aluç

Cüda: Ayrılmış

Şemal: Ahlak

Şahika: Doruk

İnsiyak: İçgüdü

Peyda: Ortada, açıkta

Münakaşa: Tartışma