Bu Bir Fâni Ölümü

Bazen şu mezarlığın kokusu üzerime sinse diyorum
Ölümü koklasam da aldanmasam dünyaya... 

BU BİR FÂNİ ÖLÜMÜ

Törpülenen zamanın iflah olmaz tonunda

Ufukta dalgalanan kızıllığın sonunda

Eylüle on beş kala yahut tamda onunda

Sarpa sarmış harflere bir uyak düşüyorum

Bilhâssâ tenhâlığı yakmazsam üşüyorum

Defterini dürmekte umudumun nasıllar

Önümde dizgilenmiş esâsen ve asıllar

Akabinde sorgular, arsızlaşmış fasıllar

Çoraklaşan bağırdan keşkeler eşiyorum

Nihâyetinde tekrar gamla birleşiyorum

Mâruzâtıma imdat çizmiyor kalem sapı

Mevzudaki vuslatsa vedâya sürgün kapı

Ve gitmekle bitmeyen mesâfe handikapı

Zedelenmiş yollardan kasisler aşıyorum

Ölüm visâlden yakın bilâkis yaşıyorum

Hüzne boyun eğerim düşmek hak ise yaştan

Gönül dert sularında kaskatıydı bir taştan

Gün güneşe çalmadan, şevkim öldü telaştan

Her sabahı umuda atfedip açıyorum

Evvelâ pustan değil kasvetten kaçıyorum

Çapı hür sevgisi dar sokakları şehirlerin

Kaynağında gözyaşı yıkayan nehirlerin

Mütebessim yüzlerde var olan zehirlerin

Çeperinden sıyrılıp deryaya akıyorum

Aynadaki aksimin şavkına bakıyorum

Minâreler aşk gibi aşk ki mukaddes yüküm

Arşınladıkça sabrı dibe mimlenir köküm

Bu bir fâni ölümü bu bir yapraksız döküm

Kaldırım tonlarından renklere akıyorum

Nefsimdeki haznede dünyayı yakıyorum

· · • • • ✤ • • • · ·  GÜŞTA