Online Üye
Online Ziyaretçi
Kimse kimseye olmuyor nefes,
Çünkü herkes birbirinin hiç kimsesi.
Sanma yıllanmış sevgililer,
bir yastıkta iki baş.
Biri çoktan uyumuş,
Kahır içindeyken diğeri.
Hiçbir şeyisin hiçbir şeyin...
Dağın dumanı bu başımda sevdan
Ufkuma kayb-ı aşk, sürgünde sevcan
Pus sabaha neyler, bağrım feveran
Süruru yüzümde, esse silinmez
Aşka serzeniş yok, dilimde sorgu
Dermansız dert ile içimde kurgu
Kanayan delil bu, sürülmez sürgü
Merhemi yarama sürsem geçirmez
Giryân-ı bakır renk, yüreğe akar
Hakikat görünür, hayaller bıkar
Ciğere saplanır, yüreği tıkar
Neşter-i cerrahın, vursa kesilmez
Zulme vardı sanma, sözüm rûhândı
Zelil-i ahkam, gece talandı
Dünyaya yabandı, beden kalandı
Celladım umutla, daha sevilmez
Hece yarım kalır
Satır dilimlenir
Söz bir kevgir
Bu başka tasvir
Hakikat,
hayallerin gerçeği
Ama
Yüzleşemez ki her hayal
Bir boşluk değil;
loş-u lâl,
bu makam
girizgâhıdır gönlümün.
Derin suskuların
Hayaller penceresinde;
sırdır bu hakikat.
Şimdi hakikatin
halesi
bir alev mavisi
kuşatır hayallerimi
Boşvermişliğimi de al benden...
Hiçbir şeyim kalmasın!
Tcpassenger
Küçükken boya kalemlerim vardı
Tirbuşonla açar, çizer boyardım.
Silgiye ihtiyacım yoktu!
Silmediklerimden midir?
Nedir? Bilmem.
Şimdilerde elimde dolma kalemim.
Dolmuş ki yazıyorum.
i.erdoğan
Yazarın
Önceki Yazısı