Arafat

Cennetteyken insanýn babasýyla anasý

Bir hatanýn yüzünden  cennetten yere çýktý

Sýnav oldu iniþin dünyadaki manasý

Bu mutlu yaþantýyý düþmaný Þeytan yýktý. 

Bir zelle ki titredi, Adem’de yürek teli

Akan gözyaþý oldu hatasýnýn bedeli

Üçyüz sene tevbeyi unutmadý o dili

Damla damla gözyaþý gözlerden yere aktý. 

Piþmanlýk ateþiydi gözü, gönlü kavuran

Hindistan’ý gezdirip divaneye çeviren

Bir hicran ki Havva’yý Cidde’lere savuran

Adem’inden ayrýlýk gönlü yaktý ha yaktý. 

“Muhammed hürmetine affeyle Ya Rab beni

Bildim ki çok seversin O nurdan bedeni “(Muhammed as)

Rabbdan nida geldi ki “Affettim Adem seni”

Bir rahmetin eseri ikisini de çekti. 

Arafat’ta kavuþtu birbirine iki can

Yeniden mana buldu güzelleþti her mekan

Onlardan bir hatýra kalmýþtýr cennet kokan

Sinelere çekmeye herkes saygýyla çöktü. 

Nuri Baþ

Not:

Hz Adem ile Hz Havva cennette mutlu bir þekilde yaþarlarken Þeytan’ýn hilesi ile yasak meyvadan yiyince cennetten çýkarýlarak Hz Adem Hindistan’a, Hz Havva ise Cidde’ye indirildiler. 

Üçyüz sene hatalarýna aðlayýp gözyaþý döktüler Birbirlerini göremediler. 

Nihayet Hz Adem “Ya Rabbi Habib’in Muhammed hürmetine beni baðýþla diye dua edince tevbesi kabul edildi. 

Ýkisi Arafat’ta tekrar buluþtular.