Niyaz.
Eğdim başımı varlığın sonsuz eşiğine,
Sussun artık ne varsa, kelam geri çekilsin.
Bir nefeslik sükûnet dolsun ruhun kadehine,
Gönül, o büyük sessizliğin önünde eğilsin.
Ne dünü yanıma aldım, ne de yarın korkusunu,
Bıraktım tüm yükleri o kadim kapı önünde.
Duyuyorum şimdi o eşsiz huzurun kokusunu,
Aydınlık bir nehir gibi akıyor gönlümün yönünde.
Ey gizliyi bilen, ey her şeye can veren,
Karanlık pusuları dağıt, ferahlat bu daralan sîneyi.
Ruhumun içindeki o saf kandili uyandıran Sensin,
Gösterme bize ne gölgeyi, ne de o kirli lekeyi.
Yol bittiği yerde başlar, söz sustuğu yerde...
Arındım dünya kirinden, durdum huşû içinde.
Huzur dolsun her zerreye, kalksın aradaki perde,
Eriyelim o en büyük, o tek olan nurun içinde...
Abdullah Demirsöz
(
Niyaz. başlıklı yazı
abdullah-demirsoz tarafından
8.02.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
