EKSİK BİR ALFABE...
Dünya, herkesin kendi sesini aradığı büyük bir uğultu.
Biz bu gürültünün ortasına, bir parça sükût bırakmaya geldik.
Adımlarımız yeri döverken, aslında göğü arıyoruz;
Çünkü biliyoruz ki; toprak sadece bedeni saklar,
Ruh, hep o başladığı yerin hasretiyle yanar.
Kime sorsan, yarım kalmış bir hikâyenin başkahramanı...
Kimin cebinde bir kırık ayna, kiminin avucunda sönmüş bir yıldız.
Oysa hayat, o aynadaki çatlakta sızan ışıktır.
Kazanmak dedikleri, bir yığın kuru yaprak biriktirmekmiş;
Gerçek zafer ise, bir fırtınanın ortasında
Kendi içindeki o tek mumu sönmeden tutabilmekmiş.
Vakit daralıyor, gölgeler kapı eşiklerine yaslanmış...
Zaman denen o devasa nehir, her şeyi alıp götürürken,
Geriye sadece "iyilik" denen o kadim tortu kalıyor.
Bir insanın kalbine dokunmak, bin şehri fethetmekten büyük;
Ve bir "eyvallah" diyebilmek, bütün hırsların üstünde bir yük.
Ey yolcu! Bakma ellerinin boş olduğuna,
Gönlü dolu olanın, mülke ihtiyacı yoktur.
Biz geçeriz bu handan, sesimiz yankılanır boşlukta;
Bir şiir kalır yarınlara, bir de o bitmeyen vefa.
Şimdi sus ve dinle;
Hayat, sen sustuğunda başlayan o en güzel şarkıdır...
Özge İdil Özen
İstanbul
(
Eksik Bir Alfabe... başlıklı yazı
Özge İdil Özen tarafından
21.02.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
