Vurgun.
Gözlerimden gece geçti, uykularım talan şimdi,
Bir teselli arıyorum, her ne varsa yalan şimdi.
Gönül sarayımı yıktın, her köşesi salan şimdi,
Ben bu aşkın pençesinde, can çekişen esiriyim.
Ne mehtabın tadı kaldı, ne güneşin feri artık,
Senden gayrı her ne varsa, hepsi benden geri artık.
Yüreğimde yanan ateş, sönmez mahşer yeri artık,
Aşk yolunda ömür veren, o bedbaht tan birisiyim.
Hasretini yudum yudum, kadehime doldurmuşum,
Ümit denen çiçekleri, ellerimle oldurmuşum.
Benliğimi senin için, yokluğunda soldurmuşum,
Varlığından vazgeçen o, divane bir serseriyim.
Kelam yetmez anlatmaya, bu içimde yanan közü,
Hangi dilde feryat etsem, ağlatıyor her bir sözü.
Mevsimlerin tadı kaçtı, bahar görmez oldu özü,
Kış kapıma dayandı bak, dertlerimin delisiyim.
Adın bende bir yaradır, her nefeste kanar şimdi,
Söndü bütün ışıklarım, kalbim seni anar şimdi.
Bu hicranın ateşinde, cümle alem yanar şimdi,
Ben hasretin girdabında, bir umutsuz gemisiyim.
Sonsuz kere niyet ettim, sonsuz kere selam verdim,
Gönül köprümden geçene, bütün ömrümü de serdim.
İdil Özen mülkünde ben, saf özde bir nura erdim,
Aşkın sonsuz deryasında, bir sadakat bekçisiyim.
Özge İdil Özen
İstanbul
