Biziz Şehir Nehire Akıyor

Aşka eğilip büküldüğümde
yüzünün silüeti.
Unutuşun kroniği, zaafı…
Hatıraların değirmen taşı.
Aynalarda gözlerimle bir düello,
ikimiz de kaybederiz.

Günde birkaç aynı şarkılar
dinlerim.
Duygularım kaybolmasın diye
açıkınca dışarı çıkarım:
sokak, bahçe, ay, kediler —
o şarkıları söyler.

Ben kendimi yanıltabilirim.
Kalbim yalan söylemez.
Bu yolu senelerce yürürüm, 
arkamı dönünce
gölgemi, caddeyi
bulamayacağımdan korkarım.

Ben ve o, o ve ben…
Belki aynı anda uzaklarda
el sallıyoruzdur kimbilir,
uçan bir uçağa, başkasına —
el sallarmış gibi kimbilir.
Mendiller bugünler için

Günler bir yöne, yüzün bir yöne
ilerliyor.
Mesafeler büyüyor şubatın son
gününde.
𝕊𝕖𝕟𝕚𝕟 yüzünde görüyorum…..
Yüzün içimi acıtan gül vasiyetin;
"Beni hep sev"

İkinci Tekil şahsım ben ve o
hüzün tüm renkleri tüketiyor
ağaçlar ürperir  uzak yangınlardan       
           zambaklar yas tutar. .                                sırılsıklam dereler susuz --biziz şehir Nehire  akıyor...