Bize İnanmıştım...

Herkes başka bir şey olmak
için acele ediyorken

biz olacağız ve yaşayacağıza…
  inanmıştım

Bu yolda huzur bulmadıysak
yolun suçu belki de
  benimdir

Bu yolun bize götüreceğine
inandım…

Yırtık bir ağım,
  dalgalara bakıyorum—
   dönüş olmayan

Yüzün batmıyor yakamoz
       Gibi parıldıyor

ben seni mutlu edeceğime
  inanmıştım…

çiçeğin vatanısın,
  çiçeklerin çiçeğisin

toprak olacaktım
ve seni
  soldurmayacağıma
   inandım…

Hangi yükü kaldıracaktım
hangi bedeli ödeyecektim

ah şimdi sorsalar
  “unuttum” desem
   inanmayacaklar…

Bazı duyguların ustasıyım
  tüm iç çekişleri
   duyabilirim

göçlerin ritüellerini
  bilirim

seni anlayacağıma
   inandım…

Ağlamak
  “seni seviyorum”
   anlamına geliyorsa eğer

o zamanları
  beni hatırla

güldüreceğime
   inanmıştım…

Bütün sırlarımızın saklı
  olduğu bir yere, bir ağaca

baş harflerimizi kazımak…
Ve İlerde

çocuklara anlatacağımıza
   inanmıştık... 

Notaların
nota kâğıdından taşardı.
Açık pencereden

rüzgârla savrulup
sokağa kurumuş yaprak gibi…
Toplardım.

Bir gün şarkılarını
söyleyeceğini
  hayal ederdik…