Bizim...

Bizim...

Gönül deryasına daldık bu gece,

Sırrın kapısını çaldık bu gece,

Nuru avuçlara aldık bu gece,

Hakikat yolunda sözümüz bizim.

Sabır imbiğinden süzülen baldır,

Zulme boyun eğmez, en dik bir daldır,

Mazlumun elinden tutup da kaldır,

Adalet dağıtan özümüz bizim.

​Dağların ardında yanan bir ışık,

Ruhumuz o nura ezelden aşık,

Çözülür her düğüm, kalmaz karmaşık,

Aydınlık şafaktır yüzümüz bizim.

​Toprağın bağrına düşerse cemre, 

Boyun eğer her can kutlu bir emre,

Hasretiz o sonsuz, güzel yer demre,

Bahara kurulu güzümüz bizim.

​Tuna'dan Akçay'a esen bir yel var,

Geçmişten atiye kurulan köprü dar,

Gönül hanemizde sönmez bir de yar,

Küllerden dirilen közümüz bizim.

​Dokuz kere niyaz, dokuz kez selâm,

Dudaktan dökülsün o kutlu kelâm,

Eksilmez kimseden sevgi ve meram,

Tevazu kuşanan nazımız bizim.

​Bu meydan içinde merd oğlu erdik,

Korkuyu kapıdan kovup da derdik,

Hasan’ın bağından bir gül gönderdik,

Ebedi sürecek izimiz bizim...

Hasan Belek

Akçay