Bekirovlar Destanı..

Bekirovlar Destanı...

​Paris, Amsterdam'ı, Berlin’i gezdi,

Hep Spree kıyısında hayaller dizdi.

Eyfel’in altında dünyayı sezdi,

Sınırı, bendini taştı bir Hasan.

(spree Berlin de nehir)

​Kul Hasan’i derler, mahlası haktır,

Alnı açık yüzü her zaman aktır.

Bu dünya fanidir, gerisi yoktur,

Aşk ile yollara düştü bir Hasan.

​Berat Gecesi’nde parlayan nurla,

Hasan’ın destanı bitsin bu gururla.

Evlada, toruna kalsın bu sırla,

Hakk’ın divanına uçtu bir Hasan...

Dokuzun sırrıyla mühürlü kapı,

Nurlarla örüldü bu kutsal yapı.

Gönül sarayında sarsılmaz tapu,

Aşkın dergahına girdi bir Hasan.

​Kumpirle, plaketa  dilde bir anı,

Unutmaz Filibe, o ana vatanı.

Damarda dolaşan ecdadın kanı,

Maziyle köprüler kurdu bir Hasan.

(kumpir patates plaketa üç hece pomakça börek)

​Yedi veren güller açar bağında,

Hakikat gizlidir İda Dağı'nda.

Bu ahir zamanın yalan çağında,

Gerçek bir menzile vardı bir Hasan.

​"Nema" dedi nefse, "sedni" dedi can,

Şükürle bezendi geçtiği her an.

Gönül heybesinde koca bir cihan,

Sabır sofrasını serdi bir Hasan.

(nema pomakça yok, sedni, otur demek)

​Baktığı her yerde o beyaz ışık,

Ezelden ebede ruhu karmaşık.

Hem kendiyle dosttur hem Hakk’a aşık,

Vahdetin sırrına erdi bir Hasan.

( sırrına demek. Vahdet i vücut, kesrette vahdet,çoklukta birliktir)

​Yirmi yedi kıta, yirmi yedi kat,

Şiirle yazıldı bu koca hayat.

Sözünde keramet, özünde murat,

Mührü bu destana vurdu bir Hasan.

Hasan Belek

Akçay/Altınkum

  _Son_