T E L E F O N..

                                                                                                      



Bir geçmişe ait bütün rehberi silmekti.. Seni bırakıp gitmek.

Sensiz yaşayamayacağımı bile bile. Tümden yok etmek.

Öldürmek yaşanan her şeyi. Gizli özneleri bulamamaktı seni

var etmek beynimde. Bir telefona bütün bir aşkı sığdırmaktı seni sevmek.

Seninle uyuduğumu sanıp seninle uyandığımı var etmekti yüreğimde.

 Hiç var olmadığın bir hayat kurmaktı

 ve o hayatla mücadele etmekti seninle olabilmek.

 Sigara dumanı gibi yayılabilmekti ciğerlerime

 benliğimi saran aşkın...

Eyfel kulesinin en uç kısmında intihara kalkışmaktı

seninle var olabilmek bu hayatta.. Oysa bir aşkı telefona sıkıştırmış

çaresiz insanlardık.. Ne yok olabildik. Ne de var.

 İkisi arasında kaybolup gitmekti bizim yaşadığımız.

 Zamana bırakmaktı.. Bıraktıkça çoğalabileceğimize inandığımız…

 Oysa inandıkça eksildik. Bir bütün olmaktı telefon

 başında beklemek. Bir mesaja sığdırabilmekti

 hissettiklerimizi.. Mutlu olmaktı o kelimelerle

 yeniden nefes almaktı. Darmadağın hayatlardan

 gelip bir birini tamamlamaktı.. Bir paragrafın başı olmaktı

 .. İnanmaktı en önemlisi gerçek olacağına.

 En uzak şehirlerde kimsenin bilmediği karmaşık

 yollarda yürümekti sana tutkun olmak…

 Sesini duymadığım o saatler de kendini boşluğa atmaktı ..

 Yüzünü görmediğim her saniye yok olmaktı kendi içimde.

 Kalemi elime alıp hiçbir şey yazamamaktı seni düşünmek.

 Tek bir tuştu sana ulaşmanın yolu.

 Başında sıfır olmadan on haneli bir numaraydın.

 Beni yaralayan en kötü şey de buydu. Rakamlardan ibarettin.

 Kitap aralarına sıkışmış mektupların da vardı ..

 Her satırında bana sunduğun aşk.

 Başlamadan biten bir hikaye ..

 Daha almadığım nefesi vermekti seni sevebilmek..

 Karanlık odalar da hıçkırıklara boğulmaktı

 yokluğunu her an hissetmek. ..