Cok uzak olmayan bir gecmiste, birbirini ziyaret eden, geçmiş olsuna, başsağlığına, hayırlı olsuna gelen misafirler neredeler? Bu kavram neden yok olmaya yüz tuttu?
Mevcut durumun özeti
Kalplerimize Allah ve paygamber sevgisi olması gerekirken
Dünyayı koyduk kalplerimize-Çevremizi göremiyoruz maalesef
Duyarlı bir konu
tebrik ediyorum
Degerler yitirildikce ya da zayifladikca, teknolojinin de etkisiyle, insanlar kendi derdine dusmus, cok onemsenmiyor insan iliskileri eskisi gibi, hele su sosyo kulturel kaos, ekonomik yetersizlik stres sebebi, insanlarin ruh hali kendiyle ugrasmakta zaten. Fakat dostluk icin ise karsilikli ozveri gerekli yapisal bir durum bu daha cok kimi insanin onceligi kendisidir. Benim goruslerim bu yonde. Guzel bir konuydu arkadasim.
Birazda proje gibi. Bu millet cok zor şartlardan, badirelerden yıkılmadan çıkmıştır. Bunun en büyük sebebi yardımlaşma, birlik beraberlik ve aile bağlarıydı. Bütünken boğazlarında kaldı. Yalnız ve tek iken yutmak çok daha kolay.
Katkın ve düşüncelerin için çok teşekkürler. Kısmet olur belki bir kahve esliğinde, misafir olur muhabbetini ederiz.öpüldün şeker
Onlar yine buradalar, şöyle bir soru doğuyor o zaman: Buradalarsa hani nereler, niye göremiyoruz? Ahmet Hoca'nın dediği gibi birincisi şartlar değişti.... Yakın bir geçmişe kadar iletişim, bilişim ve teknoloji şimdiki kadar hızlı ilerlemiyordu... son çeyrek asırdaki gelişme tüm tarihe neredeyse bedel.... o kadar hızlı yaşamaya başladı ki insanoğlu yavaşlamayı geri kalma olarak görmeye başladı.... bir yanda seri üretim, bir yanda hızlı tüketim tatminsizliğe yol açarken içe dönme isteği, yalnızlaşma, başta sosyal medya olmak üzere diğer bağımlılıklar ise sosyal çevrede asosyalleşmeye, hırs, kolay yoldan kazanç kapıları, çıkar ilişkileri, aldatma vs... ise güvensizliğe neden oldu... daha da sayabiliriz Tatmin olmayan, tahammül edemeyen, asosyal, doğru iletişimden kopuk, güven duymayan bir toplum haline dönüştük ayrıca günümüz insanı gün içindeki yoğun zihinsel ve duygusal yükten dolayı "ağırlama" eylemini bir dinlenme fırsatı değil, ekstra bir yük ve yorgunluk olarak görüyor Ebru Hanım. Konforu seçtik, bencilleştik, bugün komşumuzun kim olduğunu bile bilemiyoruz. Cep telefonu sayesinde bir "geçmiş olsun" veya "hayırlı olsun" mesajının tek tıkla iletilebilmesi, fiziksel temasın gerekliliğini zihinsel olarak azaltıyor. Galiba bedenen özgür, ruhen esiriz....
Harika özet, buna bir madde de ben ekleyeyim haddimi aşma olarak görülmezse; artık bizler bencil olarak yaşayan varlıklara dönüştük, empati dugusu zayıflık olarak algılanıyor, başkalarınin yükleri omuzlarımız icin çok ağır. Paylaşmak yerine onlarda tek yüklensin fikrindeyiz.
Yerinde ve isabetli yorumunuz icin teşekkur ederim
Eskiden mahalleler küçük, evler birbirine yakındı. Ne zaman ki kırk katlı apartmanlara taşındık dünya telaşına düşüp birbirimize yakınlığı da unuttuk... Hasta olsa yaşlı komşularımızdan biri bir çorba ikram edecek bile kimse yok... Zaman ve şartlar çok değişti insanlarla birlikte her şey çıkar ilişkisine döndü artık...
