Cevaplar (6)
Bazen seversin her sevda da vuslat ile bitmiyor. Sen hayaller kurarken aşk sevda üzerine bir de bakmışsın O kişi çok uzak diyarlarda... Unutmak mı? O zaten aşk kitabının son sayfasında o sayfaya bir türlü gelemiyorsun... Hani diyor ya merhum şair Ahmet Telli ''Sesime ses veren olursa bir gün. Belki yine gelirim.'' işte o hesap... Güzel bir konu ...
Ne güzel anlatmışsınız… Bazı hikâyeler gerçekten bitmiyor, sadece yarım kalıyor. O “belki yine gelirim” sözü de tam yerine oturmuş. Güzel yorumunuz için çok teşekkür ederim. 🌿
Zaten karşılıklı olarak sessizlik varsa gönüller sogumustur geri dönüşü olmaz saygılar selamlar
Bazen sessizlik gerçekten de çok şeyi anlatıyor. İnsan konuşmak istemiyorsa, gönlü de yavaş yavaş uzaklaşıyor olabilir. Ama yine de her sessizliğin sonu aynı olur mu, onu bilemiyorum. 😊 Güzel düşüncenizi paylaştığınız için teşekkür ederim, selamlar.
Herkesin kafası, kalbi yoğun. İlla bedenler yorulunca yorgunluktan bahsedilir sanıyoruz. Oysa çağımızın en büyük hastalığı kafaların ve kalplerin kalabalık oluşu. Bu kalabalıklık sakinliğe ihtiyaç duyuyor. Bundan dolayı da menfaatleri ağır basanlarla iletişim yoğunlaşıyor. Kimin kimden ne şekilde istifade edişine bağlı.
Bazense yanlış anlaşılmaktan korkmak ya da sütten ağzı yanınca yoğurdu üfleyerek yemesi hesabı güvensizlik , iletişimin olmamasını doğuruyor.
Ne güzel anlatmışsınız. Bazen insanın uzaklaşmasının sebebi karşısındaki değil, kendi içindeki kalabalık da olabiliyor. Hele bir de yaşanmışlıklar eklenince insan ister istemez daha temkinli oluyor. Sanırım biraz da bu yüzden bazı sessizliklerin altında anlatamadığımız çok şey birikiyor. Güzel yorumunuz için teşekkür ederim. 🌿
Kıymet bilmeyene yapılan en güzel vedadır sessizce uzaklaşmak
Bazen gerçekten de insan anlatmaktan, kendini ifade etmeye çalışmaktan yoruluyor. Sonra da sessizce uzaklaşmak en huzurlu yol gibi geliyor. 😊 Güzel söylediniz, teşekkür ederim.
İnsan tanıdıkça sever veyahut uzaklaşır...
Bence de öyle, insan tanıdıkça kafasında kurduğu kişiyle karşısındaki insanın aynı olmadığını görüyor. Kimi zaman daha çok seviyor, kimi zaman da mesafeyi koymak gerekiyor. 😊 Güzel bir noktaya değindiniz, teşekkür ederim.
**MUHTEREM, Aslında çok güzel ve güncel konuyu gündeme taşımışsınız. Evet serzenişinizin
tamamına katılıyorum. Amma velakin bu davranış eylemlerinde zaman-zaman hepimiz bulunuyoruz?
Bu tavır ve davranışı zat-i alinizde de gözlemledim. Bazı Şair arkadaş gurubu,sanki ahbap-şavuş
edinip ve hemşericilik oynuyorlar. Ve bütün ahbap çavuşlarına aynı minvalde yorumlar yapıyorlar?
Bu tarz davranış eylemleri ne edebiyatımıza ve ne de toplumsal gidişata ışık tutar?
Eğer ki benim yazdıklarıma eleştiri gelmiyorsa, ben kusurumu nasıl ve nereden öğreneceğim.
Özellikle bazı baskın karakterler var, sıkışınca Din ve mezhepleri zülfikâr bir kılıç gibi kullanıyorlar.
Alışmışlar yüce Dinimizi kendi menfaatlarına çeper etmeye?
Ben, bizatihi *ŞAİR ve YAZARLAR NASIL OLMALIDIR* Başlıklı bir makaleyi kaleme aldım. Okunma
oranı da oldukça yüksekti. Ancak her ne hikmetse MAKELE pasiflendi. Demek ki biraz fazla muhalif olmuşum.....SAYGILARIMLA
Çok teşekkür ederim, güzel düşüncelerinizi paylaştığınız için. 😊 Hepimiz zaman zaman farkında olarak ya da olmayarak böyle uzaklaşmalar yaşayabiliyoruz. Bazen de ortada büyük bir kavga, kırgınlık olmuyor, sadece konuşmalar azalıyor ve insan bir bakıyor ki araya kocaman bir mesafe girmiş. Benim de bu soruyla biraz düşündürmek istediğim şey buydu. Güzel bir noktaya değinmişsiniz. 🌿
