Bakara 47-48: Nimet, Sorumluluk ve Şefaat

İslam düşüncesinde şefaat konusu iki aşırı uç arasında dengelenmiştir: Sınırsız/İstismarcı Şefaat Anlayışı: Şefaati, kayırmacılık veya kuralları baypas etme aracı gibi görüp "nasıl olsa bizi kurtaracak birileri var" düşüncesiyle ameli terk etmek, 48. ayetteki uyarıyla doğrudan çelişir. Dengeli Şefaat Anlayışı: Kur'an bütünlüğü içinde şefaat, ancak Allah'ın izin verdiği kişilere ve Rızasına erdiği kullara nasip olacak bir rahmet tecellisidir. İnsan üzerine düşen sorumluluğu yerine getirmekle mükelleftir; şefaat ise bir hak ediş garantisi değil, ilahi bir lütuf ümididir.

Üstünlük takvadadır bu kadarını söyleye bilirim gerisi bu konuda ehil kişiler yorum yazsa daha isabetli olur diye düşünüyorum saygılar selamlar

Kul sadece takvada birbirinden üstündür. Irk, soy, nesep, mal ve evlat çokluğu... gibi unsurlar asla üstünlük kıstası sayılmaz Ve Allah (cc) orada buyurduğu ifadede ayrıcalığı değil aksine büyük bir emanet sorumluluğunu kastediyor. Zira üstünlük bireysel farklılıklar ya da yüklenen görevde olsaydı Peygamber Efendimiz(sav) kulluğu bu kadar ince ve derin yaşar mıydı? Havf ve reca arası yani korku ve ümit arası bir yaşamı tavsiye etmişler bize. Kur'an bir klavuz, Peygamberimiz ise bir rehberdir. Gereken şartları yerine getirmeden bir kul olarak şefaat ya da bir kurtarıcı beklemek zaten Allah'ın alemi yaratma hukukuna ters düşer. Ne kimse kimsenin yerine cennete girer ne de cehenneme. İman, ibadet, teslimiyet ve ümit üzere yaşam sürmeli bir müslüman. Yoksa Peygamberimiz(sav) son anlarında iken, kızı Fatıma annemize, temkini değil, rahatlığı tembih ederdi. Çok güzel bir meal çalışmasıydı Allah razı olsun Mesut Hocam benim bilgim bu ölçüde. Selamlar