Dünya dediğin bir avuç toprak,
Bir avuç umut, gerisi tuzak.
Tutarsın hayatı, elinde kalmaz,
İnsan en çok kendine uzak.
Bir kuş konar dalına, bahar sanır,
Dal kurur, kuş gider, mevsim utanır.
Ah insan, ne tuhaf bir yolcusun sen,
En çok inandığı yerden yanılır.
Hafif Hasarlı
