Cevaplar (12)
Veda ettiğimizi sanıyoruz. Sonra bir hayal, bir hatırayla sarsıyor bizi.
Ne yazık ki bazı vedalar yaşandığı gün tamamlanmıyor. Zaman geçiyor, hayat devam ediyor ama bir şarkı, bir koku ya da küçücük bir hatıra bizi yeniden o güne götürebiliyor. Belki de insanın en zor vedası, zihninde ve gönlünde yaşamaya devam edenlerledir. Güzel yorumunuz için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla.
Bence veda, ne arkada kalan boş sandalye ne de o kapanan kapının sesidir; veda, insanın kendi içinde bir şehri ateşe verip hiçbir şey olmamış gibi oradan yürüyüp gitmesidir. İçeride kıyametler koparken, dışarıya sadece derin bir sessizlik fısıldamaktır.
Eğer vedayı tek bir nesneyle anlatmam gerekirse de, bu kesinlikle 'yarım kalmış bir fincan soğumuş kahve' olurdu. Sohbetin, sıcaklığın ve yaşanmışlığın tam ortasında, zamanın aniden donup kaldığı o anı simgelerdi... Esenlikler
Ne güzel anlatmışsınız. Bazen insanın en büyük vedaları dışarıdan bakıldığında hiç yaşanmamış gibidir. Oysa içinde nice cümleler susmuş, nice hikâyeler yarım kalmıştır. Soğumuş bir kahveye yüklediğiniz anlam da çok kıymetli; çünkü bazı yokluklar, tam da varlığın en sıcak olduğu yerde başlar. Kaleminize, yüreğinize sağlık. Bu güzel ve derinlikli katkınız için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla.
“Veda” kelime olarak dört harfli, kökeni Arapça, anlamı ‘ayrılırken birbirine sağlık ve esenlik dilemek’ olsa da bu sözcük, sözlük anlamından daha ‘derin’ anlamlara gelir. Mesela alıp çantanı bir şehri bırakırken kaçmak, emeğinin görülmediği bir işi sonlandırdığında fırsat, bir sevgiliden giderken terk etmek ve yaşamla bağı kopan birine asla veda edememek gibi… Derinliği yüzmeyi bilip bilmediğine bağlı değil aslolan kulaçlarının sıklığı, doğru zamanda doğru hamlelerin yani sakinliğindir. Düşünüyorum da içimizde iyi/kötü ne duygular uğurladık ki bizden yüce makama ulaşsın diye. Gücümüz ya da güçsüzlüğümüz kalmadı bir (el)vedaya bile. Nihayetinde biz de ulaşacağız oraya hem de kulaçsız, asıl o zaman anlayacağız vedanın vefa olduğunu ruhumuzla ve yok olan benliğimizle.
Vedayayı yalnızca bir ayrılık değil, insanın hayat boyunca geride bıraktıklarıyla kurduğu bir hesaplaşma olarak ele almışsınız. Bazen bir şehri, bazen bir duyguyu, bazen de artık içimizde taşıyamadığımız yanlarımızı uğurluyoruz. Belki de her veda, biraz da kendimizden bir parçayı geride bırakmak demek. Vefayla vedayı buluşturduğunuz son cümleniz ise ayrıca düşündürücü. Kaleminize, yüreğinize sağlık. Bu kıymetli ve derinlikli yorumunuz için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla.
Benim için veda
Değer verdigim bir insandan ayrilmaktir, değer vermediklerim bu kategoriye girmez.
Selamlar
Sanırım vedayı anlamlı ve zor kılan da tam olarak bu. Her ayrılık veda değildir; insan ancak gönlünde bir yer açtığı, hayatında iz bıraktığı kişilerden ayrılırken vedanın ağırlığını hisseder. Değer verdiklerimizin yokluğu da biraz bundan dolayı kolay kolay alışamadığımız bir eksikliğe dönüşür. Güzel yorumunuz için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla.
Veda, bence başlangıç ve bitiş arasındaki bir köprüden kâh mecburi kâh keyfi olarak son kez geçmektir.
Bazen o veda, kırık bir gönlü hüzünlendirirken bazen de şükürler ettirir.
Ne güzel ifade etmişsiniz. Veda bazen ardımızda bıraktığımız bir özlemin hüznü, bazen de artık taşımak istemediğimiz yüklerden kurtulmanın ferahlığıdır. Sanırım vedanın anlamını biraz da hangi duyguyla çıktığımız yolculuk ve ardımızda bıraktıklarımız belirliyor. Her bitiş bir kayıp olmadığı gibi her başlangıç da bir kavuşma olmuyor. Değerli yorumunuz için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla.
Sessizce çekilmektir bir anlamda, o noktaya gelindiyse..
Bazen insan, anlatacak sözü kalmadığı için değil, anlatmanın artık bir şeyi değiştirmeyeceğini anladığı için sessizce çekilir. Belki de en zor vedalar, ardında tek bir cümle bile bırakmadan yaşananlardır. Güzel katkınız için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla.
Veda/Vade kelimelerine dikkatli bakınca, a ile e harflerinin yeri beni çok etkiledi. Vadesi dolmadan veda arzıendam edebiyor. Mesele veda değil mesele vadenin keyfiyeti...
Ne güzel bir kelime yolculuğu yapmışsınız. Bazen birkaç harfin yer değiştirmesi, insanın zihninde koca bir düşüncenin kapısını aralıyor. Belki de mesele gerçekten vedanın kendisi değil, o vedaya gelene kadar geçen vadenin nasıl yaşandığıdır. Bu güzel ve düşündürücü yorumunuz için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla.
Her veda, her zaman bir sonraki merhabayı daha da yakınlaştırır.
Ne güzel ifade etmişsiniz. Belki de her veda, hayatın bize hazırladığı yeni bir başlangıcın sessiz habercisidir. Yeter ki insan, kapanan kapıların ardından açılabilecek yeni kapılara dair umudunu yitirmesin. Güzel yorumunuz için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla.
Çok sevdiysen sevildiysen bir zamanlar vedalar çok zordur, aklından da gönlünden de atamaz insan seneler geçse de... Tek cümleyle seni sevdim sen de beni sevdin, ama kader istemedi, boynumuz kıldan ince...
Bazı sevgiler kavuşmakla değil, insanın içinde bıraktığı izlerle ölçülür. Yıllar geçse de gönülden silinmeyen hatıralar vardır. Belki de en zor veda, sevginin bittiği değil, sevgi hâlâ yerindeyken yolların ayrıldığı vedadır. Güzel yorumunuz için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla hocam.
Alışkanlığın dışına çıkarak bir mısra şiirlere cevap vermek isterim müsaadeniz olursa...
Pirinç kapı tokmaklarında sarardı sevda
Soldu sandık kuytularında vuslat...
Gramofon iğnesinde takılı akşamlar
Rüzgâr sızı ve efsun bakışlı
Sayıkladıkça adını toprağa
Küflendi cümle vedalar
Sevgilim;
Karış karış yitirdi dolunay güzelliğinden
Perdelerin hafızasında kaldı gölgende gölgem
Virdini unuttu saatler
Vitrayların gözbebeklerinde hasret damladıkça
Biriktirdiğim bütün vedalar büründü kâğıda
Kıvılcım kıvılcım yok olur iken zaman
İçimde yokluğun kırık bir plak
Kursağımda sahipsiz çığlıklar...
Şiiriniz ve kıymetli yorumunuz için çok teşekkür ederim. Kelimelerinizle vedanın başka bir yüzünü gösterdiniz. Ben de bu güzel dizelerinize küçük bir dörtlük bırakmak isterim:
Akşamın koynunda soldu eski sevdalar,
Her köşe başında sustu hatıralar.
Bir veda düştü de ömrün kıyısına,
Hasretle mühürlendi yarım kalan baharlar.
Bu da benden olsun. Kaleminize, yüreğinize sağlık. Şiirinizle bu güzel sohbete kattığınız derinlik için tekrar teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla.
Kaleminize bereket..
Çok naifsiniz.
Genellikle veda etmekte zorlanirim, veda etmeden birakmayi tercih ederim cogunlukla.
Veda Hasret ve özlemin başlangıcı olsa gerek hayatım da o kadar veda oldu ki sayısını unuttum insan ona da alışıyor vesselam saygılar selamlar
"Ne yazık ki insan bazen vedalara da alışıyor. Ama alışmak, yokluğunu hissetmemek anlamına gelmiyor. Her veda ardında başka bir eksiklik, başka bir özlem bırakıyor. Belki de insanın en zor öğrendiği şey, eksilenleriyle yaşamaya devam edebilmek. Güzel katkınız için teşekkür ederim. Selam ve saygılarımla."
