Şöyle Aklı Başında Bir Şiir Okuyun Bana

Âsi Serçem !

Biliyorsun,

Mecnun leylâ için yanmış

Aslı Kerem…

Bende sen için yanmışım

Paramparçayım

Yokluğunda

Uzayan sularda oynaşır yakamozlar

Uzun yalnızlıklar ekşir içerimde

Savurur düşlerimi mavi rüzgârlar

Büyür karanlıklar yüreğimde alabildiğine

Kırılır umudum hâkim elindeki  kurşun kalem gibi

Kâğıdım küser yazmayışıma

Bir karartı düşer  şarkıma simsiyah

Karşıma geçip güler ” kıs kıs” bazıları

Büyür karanlık

Aşk ta takar çelmesini peşinden

Uzanırım boylu boyunca ağlara

Gülpembe bir klarnet taksimi gibi süzülürüm,

Dağılıp giderim sevdanın içinden tozlu yollara doğru

Ey vefadan nasibini almamış !

İsmine bir çizgi attım

Ve yeni yıkanmış bir gömlek gibi giydim yalnızlığımı

Ve saksıda kuruyan mor menekşeme eğilip

“sen adamı öldürürsün !”

Diye fısıldayıp,güldüm kendi kendime

Susmak en çok bu zaman zor

En çok bu zaman sevimli, çürümek

En çok okumak,kafa dağıtmak,

En çok mısralarla konuşmak,

İçerindekileri onlarla dışarı kusmak güzel

Sustum

Sessizlik  “ben”im

Yalnızlığım geçiyor elinde bir kar tanesi

Gözlerinde keder…

Hadi,şöyle aklı başında bir şiir okuyun bana !

Aklımı başımdan alsın;

Kafam bozuk !

…Pazar yalnızlıklarım…25 eylül 2016 /12:58