İçinde Kalan

Sessizce yıkılan bir gönül…

Kısacık bir karşılaşma,

birkaç kelime,

belki de kısa bir görüş…

Zaman geçti.

Unutulmadı ki hiç.

Hayat akıp giderken

yoruldu,

geceleri kendi sessizliğinde

boğuldu.

Fark ettirmeden

kalbin bir köşesine

çadırını kurdu.

Aklına geldiğinde

içi titrerdi.

Söyleyemedikleri

birikiyordu içinde.

Kim bilebilirdi ki

kalbindeki yangını?

Kim bilir kaç gece,

bir hayalin peşinde

uykusuz kaldığını…

Kaç defa anılarla yıkıldığını,

söylenmemiş sözleri

içinden tekrar tekrar söylediğini

kim bilebilirdi?

Gece olduğunda ise

içinde ne varsa

birer birer yeniden uyanır.

Kıvranırdı

bir o yana, bir bu yana…

Unutmuş gibi yaşar,

adını daha az söyler,

ondan daha az bahseder,

zamanla geçer sanırdı.

Ama geçemezdi…

Mümkün müdür ki

insan onu gerçekten unutsun?

Yolları aynı yere çıkmıyordu.

Araya mesafeler girmişti,

zaman girmişti,

hayat girmişti.

Belki bir daha

karşılaşmayacaklardı.

Ama açılan gedik

o kadar derindi ki

kapanmayacaktı

hiçbir zaman.

Bazı izler

uzaklıkta bile silinmez.

Bazen sorar kendi kendine:

Buluşur muyuz cennette?

Görür müyüm yine

o tatlı gülüşünü?

Bazı vedalar

söylendiği yerde biter.

Bazılarıysa

insanın içinde

ömür boyu kalır.

mesakin-25/09/2026