Sahipsiz

Sahipsiz

Otobüsün camından sarkan gözlerimle

Eski tutkuları arayarak geçiyorum

Bogazın karanlık sularından

Öteki kıyıya

Sessizce

Gecenin döşeğinden kalkıyor

Ay

Bir suçlu gibi mahçup

Sabahın hayrına güveniyorum

İlk bahar kapıda

Ama

Sahipsiz bir ayaz sarıyor tenimi

Bu kentin

İnsanları gibi

İklimi de kararsız 

İstanbul’a kar yağıyor

Her köşe başından

Yalnızlık sırıtıyor yüzüme

Ve

Sevgilim!

Nerede olduğumu bilmiyor

Aklımda

Ona

İstanbul'da olduğumu

İhbar etmemi öğütleyen

Jurnalci bir imge dolanıyor

Kentin

Bakışlarında donan

Kaçak aşklarına inat…

Taylan KOÇ