Sil Gözyaşlarını Yüreğini Burkan Suskun Umutlarını

Ağlamak ne kadar zarif bir hissiyat

Duygular günyüzüne çıkarken, melulleşen şevk biterken sanki hal bitap

Emel e sıra gelmeden, heves henüz filizlenmeden, gönül lisanı sürur içinde mi harap

Yazmak istersin, muhabbet için zarif yürek beklersin, her lahzada bin bir mecradan geçersin ne tuhaf

Bir dilenci kadın gördüm, yamandı

Kendini ikaz eden kim varsa en galiz küfürler ederek hırlaşan meramdı

İçinde bekleyen nezaketi ve edebi unutan nacardı, insan bu kadar mı vahşi sorardım

Kocası içermiş, çocukları perişanlık içinde beklemiş, hergün böyle yaşamak kaderim deyince, morardım

İnsan öncelikle ruhuyla barışık olmalı

Aklını ve vicdanını töre ve adet üzre karartmamalı, iradeyi iyi kavramalı

Her tercihte ne yaptığını sorgulayıp, nemelazımcılığa kaçmaktan gönlünü arındırmalı

Köle olduğunun farkına varmalı, her kim saikse bu prangalardan kurtulmak için çırpınmalı

Annem gariplere çok acırdı

Sanki içinde yaşatırdı, nasıl çırpınırdı, gönlü onlara çok açıktı

Kolay değildi, iki analığın elinde beş günlük annesiz kalıp büyümek, adeta gazaptı

Anlatırdı rahmetlik neler çektiklerini, benim yaşadıklarımı kimseler yaşamasın diye yanardı

Mustafa CİLASUN