Martı Ve Karınca

Günlerden bir gün bilinmez hangi gün

Gülün baharı beklediği

Goncaların açmaya hazırlandığı

Mutluluğun kırlara papatyaları bıraktığı gün

Bir ülke varmış çok güzel

Her köşesinde ayrı bir renk çiçek açar

Kışın bile güz gülleri solmazmış

Bu ülkede çoğu zaman halk mutsuz

Geçim derdine düşüp

O güzelliklerin farkına varamazmış

İşte yine bir gün bilinmez hangi gün

Bir martı ağlıyormuş sahil de gözleri ölgün

Gökyüzü mavi, deniz hafif dalgalı serin

Kırlar yemyeşil mor menekşeler

Aslında oldukça güzel bir günmüş ama

Martı niye ağlıyormuş merak etmiş yerdeki karınca

Neden bu keder gözyaşı sevgili martı?

Bak etrafına bahar geldi tomurcuklar açtı!

Martı susmuş, deniz biliyormuş onun derdini

Bir iç geçirmiş sessizce

Ruhunda kasvet kalbinde hüzün

‘Bahar gelse ne olur bu ülkeye’ demiş içinden

İnsanlar umutsuz gönüller aşksız

Nasıl mutlu olurum onlar böyle iken

Deniz susmuş martı susmuş

Karınca anlatmasa da anlamış martının derdini

Atmış sırtından minicik yükünü

Ve demiş ki;

Madem bu güzel ülkede üzüntü keder var

Madem bölünüyor parçalanıyor halklar

Madem baharı görmeyecek kadar umutsuz mutsuz herkes

Benim bu dünyada ne işim var

Ya birlikte güleriz birlikte sevinir neşeleniriz

Tek yürek olur aşarız tüm sorunları

Susar bu sessiz haykırışlar

Ya da yemem içmem ölürüm

Küçücük bir karıncayım ama benimde vatanım bu topraklar

Ey güzel ülkenin insanları birlik olun

Elele verin haydi yıkın yine bendinizi

Siz gafil olursanız

Ölecek bilin bu ülkede martılar karıncalar

Günlerden bir gün bilinmez hangi gün

Gelmeli ülkeme huzur baharla

Gülmeli şu ağlayan çocuk, gözleri parlamalı

Yeniden ve sonsuza kadar

Gönül sancağında umutlar dalgalanmalı

O zaman, işte o zamandır benim düğünüm

Ş.AYDOĞAN / GÜLCENAZ