Hüznün Sabahındayım

hüznün sabahındayım

ay ışığı kirpiğinden süzülürken

dilinde suskun zamanları

ırmaklar elinde çağlarken

bakır çalığında bir ikindi üstü

sulu gözlü ceylan kanardı

kırağı çalmış çimenlerde

kuşlar şakırken ormanda

üveyiğin hırçınlığında

uyandırdı çığlığı günü

güneşin kor sıcaklığında

boşluğa dolan gözleri

baharın coşkusunda

yükseliyordu nisan sesleri

yağmur oluyordu birden

sessizliğini bölerken

toprağın tavlanmış kokusu

yufka içinde çökelek dürümü

geldi geçti demeden öncesinde

sana seslendiğim an

gel gözlerim yolda kalmasın

umut ol yüreğime

çıkarken yokuşları

inişe geçirdiğim

180413denizli