Bakarken Ağlayan Susarken Yanan Gönül Ardır

Edep, kalbin en mümtaz şiarıdır

İhsanın kemaliyet vasfından nükseden sırdır

Kalbin maliki, niyetin sahibi, iradenin amele dönüşen mecali valıadır

Kul, akıl vecdinden, vicdan sıhuletinden, azim şevkinden hakka ram olan imtihandır

Nice gönül mahkumları vardır, yaralıdır

Efkarını aşikar etmediği sevdasındandır, umut içinde ki bahttır

Vefa adına, fedakarlığı sinesine ikame ettiren hazandır, hasretin ve firkatin naatıdır

Ne vakit yüreği titrese, yadından akseden bir hatırat gözünün önüne gelse en nadide hicrandır, devaya muhtaç yaradır

Sessiz ve suskun kaldırımlar neler söyler

Her nefesten bir ibret sahnesini melül bir hüzünle idrake döker

Heves bazen umuttur, emel zamana hasredilmiş sonuçtur, kader nasibe düçar öğüttür, hüsranı ve gamı muvazene için böler

Hangi yöne gitsen, hiç hareket etmeden düşlerinle uzlete çekiliğ ah u zar eylesen ne çıkar, samimiyet ve ihsan azim ve akılla yol alan izandır, mizanı ne örter

Bazen aldırma gönül diyesim geliyor

Esarete gün sayan mahkumlar aklıma gelerek içim titriyor

Adalet adınan, mahkemeye çıkan her nefes masumsa ve fakat mahkumsa vicdan inliyor

Yarını bekleyen nisalar, evlad-ü iyaller aynı esaret ruhlarıyla yaşıyor, hayıflanmak kimin işine yarıyor, keşkeler ilaç adına hicranı davet ediyor

Mustafa CİLASUN