Adak

ADAK

Gökyüzüne

Pörsüyen zamana

Ağaçsız kuşlara

Ve aşka!

Her damlanın çığlığında

Mahcubiyetini tanıyan adam

Kırık vazolar gibi yarası

Onarılmaz

Dengesi kör

Uyuşmaz noktalara paralel

Sevişken eğrilere teğet

Karanlıkların doğumu

Ay ışığı saçlarına yakışır

Aşkın tohumları

Bu sebepsiz rüzgarlara karışır

Yeryüzüne koşan

Nisan'ın son öpücüğü

Saçlarında hayat bulan ıslaklık

Uzayan ömrün

Mutluluk sanatını

Öğrenme arzusunda

Yeşile mi yattın

Çimenler arasında parmakların

Ve çıplak benzi atmış ayakların

Ki yorgun öpücükler sunmakta toprağa

Suratının asık deltasında

Verimsiz tohumların güneşe açlığında

Ve ışığa…

Ve sese…

Ve aşka…

Adım kala

Sana geldim

Kekremsi tatlarınla

Acıma el uzatıyor bakışların

Kirpiklerinin dibi sulak…

Sevgi sözcükleri

Dilinin dış kapısında dilenci

Üstelik

Tek kuruşluk harfin yok

Varlığının isimsiz boşluğunda

Hep yokluğuna gebe saatler

Yelkovanın üşengeç zılgıtında

Akrep gibi sokup durdun

Karası kaşlı

Yüzü nakışlı sevdaya

Ve renklerden mora

Kumaşlardan tüle adak

Gülüşü bahardan su içen

Sesi intihardan alan

Bülbül-ü  râna ruha

Teslimim …

Vuslatının şerre kan kusturduğu

Gölgeler içinden göçüyorum

Dilin  lanetli

Nikahlanmış hecelerini

Lehçemden bir bir söküyorum

Şimdi lâl tüm kelimeler

Aşka sunak anlar

Ki ben seni

Sessizliğimde sevdim…

NİSAN 2013

NURGÜL OCAK