İstasyon

Yine serin bir gece, yine o soğuk demirler,
Ben tam vaktinde orada, trense her zamanki gibi teherli.
Bekliyorum bu soğuk gecede yalnız başıma
Yüzüm asık, ifadem hüzünlü, kederli...

Üşümüş birkaç adam konuşuyorlar uzakta,
Aldıkları nefesi sayabiliyorum.
Bavulunun yanında kızıyla konuşan bir kadın görüyorum
Kız; ben yaşta, güzel, kibar...
Bir an bana bakar gibi yavaşça
Bense başım eğik, dalıyorum karanlığa...

Canım üşümek istiyor, biraz da ağlamak...
O boşluğun içinde, sonsuza kaybolmak.
Neden ? Neden bu hüzün, nemli göz, keder ?
Bir oraya, bir buraya.
Dolanıyorum bu soğuk gecede, alamadığım cevaplarla.

Kaçıyorum insanlardan, sevdiklerimden ve belki de O'ndan...
Keşke o kadar hızlı olsaydı da; unutsaydım onları, bu tren.

Kendimle küs bir halde görüyorum yeşili karşıdan,
"Keşke" gelende bana da yer olsa odalardan...