Kundaklanmış Zamanların Beşiği

KUNDAKLANMIŞ ZAMANLARIN BEŞİĞİ

Vur saçlarını baharın rüzgarlarına

Gözlerinde gururlu bir kıvanç

ve içinde öykülerle..

            Birini çizer sabırla sarılmış fırçalar

            Almış renkleri gök kuşağından

            Uzakta olsa umutlar

            Yüreğine su serperler insanın

            Bakılır müneccim gözlerle gökyüzüne

            Yıldızlar sanki bizimmiş gibi

            Oysa biri..

            Biri daha kayıp gider ufkun arkasına.

                  umudun yelekleri asılı durur

                  yıldızlardan tozlar yağmış üzerine

                  Hiç bir arkın suyunu çevirmemeli

                  başka yerlere

                  sütü uzaklaştırmamalı

                  ağzından süt çocuklarının

                  bırakılmalı her şey tabii mecraına

                  ve razı gelinmeli aslında kaderlere.

                          Kendi uykusu ,dantelleri vardır

                         gerdek olan yepyeni gecelerin..

                         Açmayı beklerken kapanır gönül kapısı

                         Kendini adarsın tutsak olursun

                         Bir deva kaynatırsın kendine

                        ve kendi yüzünü görürsün

                         Boylu boyunca yatan vurulmuş bir adamda

Ve kınandan çıkan hasretler

Bir çığlığın arkasından koşmaktadır ümitsizce..

Kolları bağlı hayatın

Çürüyüp gidiyor içimizdeki duygular

Kundaklanıp zamanların beşiğinde..