Baba...

BABA…

Dünyayı tersine döndüremezsin

Kıymetin GİDİNCE bilinir BABA…

Hazine bağışla sevdiremezsin

Kıymetin ÖLÜNCE bilinir BABA…

Ev de direk, ailenin yüreği

Elden düşürmez kazmayla-küreği

Düşmana karşı bükülmez bileği

Sevin ömür BİTİNCE düşer BABA…

Ararsın evladını meşgul çalar

Cevabı muhakkak “baba İşim var”

Rezil evlat ancak ölünce arar

Kıymetin YİTİNCE bilinir BABA…

Karıyı, Oğlu edemezsin memnun

Kızın mı? O zaten berduşa vurgun

Hepsi birden öfkeli sana çok kırgın

Kıymetin SÖNÜNCE bilinir BABA…

Geçimleri için hep paralandın

Elin ayağın düşüp yaralandın

Nice soysuzlar ca sen yuhalandın

Kıymet sala BİNİNCE gelir BABA…

NURANİ ömrünü bitirdi yolcu

Yıllar yılı gülmedi çekti sancı

Elveda! “artık gidiyorum hancı”

Kıymet kabre GİRİNCE olur BABA…

Osman NURANİ///11/05/2013